φωταγωγός

Επέστρεφε Κ.Π. Καβάφης

2012-01-25T23:05:00.003+02:00

δύο

2012-01-16T00:20:00.002+02:00

Όταν ο ήλιος βασιλεύει στην πλάτη μου
βρίσκω τη νύχτα να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου
σου πάει ο χειμώνας
στο πάπλωμα χαϊδεύεις τα φτερά της ευχής σου
στη μύτη μου παγώνει η σκέψη σου
«κοιμήθηκε άραγε ή μου κρύβεται στα ψιλά γράμματα της
κρεβατοκάμαρας;»
όσο κάνω να φυλάξω στο κομοδίνο τη στιγμή
πηγαίνεις πρώτη στο όνειρο
και περιμένεις να σβήσω το φως

πελάτης

2012-01-10T15:15:00.000+02:00

Δίψασα
με όλη μου τη δύναμη
ήρθαν εμποράκοι από τις πίσω σελίδες
με τα χέρια στα πηγάδια των πανταλονιών τους
ανακατεύοντας την τράπουλα
κάτω από το τραπέζι
Αδέξια κολλημένο σε μέτωπα θεών
ένα δυσανάγνωστο αντίτιμο
Σ' ένα βαζάκι καραμέλες είναι τα ρέστα
ενός ολοκαυτώματος
Η γεύση της φωτιάς
Φοβάμαι πως αγόρασα μέχρι πνιγμού
Ένα μάτσο οπισθόφυλλα
σφουγγίζουν τη λύτρωση για δικό τους λογαριασμό
Το χαρτί που κερδίζει θα 'ναι στεγνό
και σηκώνοντάς το
θα 'χω ξεχάσει πως είναι να διψάει κανείς

επιβίωση

2012-01-08T13:30:00.000+02:00

σπασμένα τα εργαλεία
πώς να επιβιώσω στο τίποτα
ο αναπνευστήρας
το τραπέζι
κάθε λογής παράθυρο
είχα για να ασχολούμαι ως το τέλος
μα δεν έχω αρχίσει ακόμα
ούτε αέρας
ούτε φαγητό
κανένα φως
-τι ευτυχία-
στα γόνατα ακουμπώ
τους αγκώνες
δυο γεωτρύπανα βρίσκουν ζωή
σε γήινα πηγάδια

και όντως

2012-01-02T00:54:00.000+02:00

Ως τις αυγές αγρύπνια Κοριτσίστικα ποιήματα γλιστρούν στο τζάμι ως τα γόνατα των προσευχών Ανασαίνουν οι λέξεις Ροδίζουν τα μάγουλα Ένα μικρό καράβι καπνίζει στο τζάκι το τελευταίο του ταξίδι Όνειρα δέντρων ιδρώνουν στα φύλλα Οι λέξεις λαμπαδιάζουν για να μην τελειώσουν στη σιωπή Και όντως

tea time (η απάντηση)

2011-12-19T17:09:00.002+02:00

εν πλω
τι να διαιρέσω τη θάλασσα
το πηλίκο στο κανατάκι
στα ψέματα δωρίζω σε πελαγίσιες αγκαλιές το υπόλοιπο
γαλάζια χαρτόνια
τα λέω χάρτες
εδώ ο ωκεανός εκεί τα πόδια μου

κάτι με κρατά δεμένο απ' το ένα
βιασύνη στο άλλο
στέκομαι

και θέλω πιτσιρικάς να πω
με τη βεβαιότητα του αποτελέσματος

δεν έχω φωνή για την περίσταση
λυγμούς μονάχα
που έσταξαν σε κόμπους απ' την τσαγιέρα στο τραπέζι
σε ποια λύση οδηγούμαι
το παιδί χάθηκε στη ζέστη του φλυτζανιού
στην αρμύρα του ταξιδιού απάντησα
πατρίδες
εν πλω
ξεβάφουν στ' αλήθεια

καινούρια ματαιότητα

2011-12-19T13:47:00.002+02:00

από την ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη "τα όνειρα καπνίζουν"
την ευχαριστώ πολύ

συνάντηση

2011-12-02T16:02:00.001+02:00

Κοίτα πώς θα γίνει
θα περάσεις σκυφτός το κατώφλι
δε χωράνε όλοι οι περαστικοί και το να μετρηθεί κανείς
θα 'παιρνε χρόνο
να υπολογίζεις ένα μπόι φόβο πιο πάνω από παιδί
Μια μυρωδιά νοτισμένου ξύλου τρίζουν τα κόκαλά μου
θα ακούσω
θα περπατάς με προφύλαξη μην ξεκαρφώσω το βλέμμα μου
και βρεθεί το στερέωμα στα πόδια μου
θα ψηλαφήσεις τους τοίχους για φως
είναι κομμένο το ρεύμα στα μέτρα αυτής της συνάντησης
πλησίασε
θα μπορείς ακόμα και ν' ακουμπήσεις στο ρυτιδιασμένο τζάμι το
πρόσωπό σου
και τότε ίσως μάθεις να κοιτάς προς τα μέσα
ενώ είσαι μέσα

φτάνει

2011-11-29T10:18:00.001+02:00

για τα πολλά ήταν λίγος
στις πλατείες διάλεγε ένα μάρμαρο και στέκονταν
ακίνητος
μέχρι να μπει στις τσέπες των περαστικών
σπορά του διαβόλου
που φαγουρίζει το δέρμα
-κι όλο γυρεύεις να σκοτώσεις το έντομο που
δεν υπάρχει-
έτσι έπαιρνε το χρυσάφι που του
αναλογούσε
μια διακριτική κλοπή με τα αποτυπώματα του θύματος
πάνω στη λεία

για τα πολλά ήταν λίγος
μπροστά στη θάλασσα γινόταν μικρότερος
από σεβασμό ή φόβο
και χυνόταν για να ζεστάνει τη μοναξιά της
σε ένα ποτήρι έκτακτης ανάγκης
με το βότσαλο της ευχής του στον πάτο

πιο πολύ όμως λιγοστεύει σε νάυλον σακούλες που
περιτυλίγουν την επάρκειά του
έχοντας καρφιτσωμένη μια απόδειξη ζωής
κι εκεί που δεν του μένει ανάσα
φωνάζοντας "φτάνει"

παίρνει και πάλι την κατάσταση στα χέρια του

αποσιωπώντας

2011-11-21T17:41:00.001+02:00

Οι πιο πυκνογραμμένες σελίδες μυρίζουν πορτοκαλιά
νοτιάδες μονολογούν στη χάρτινη επιφάνεια
και τουμπάρουν το ζάρι κατά πως θέλουν
Επόμενη παρτίδα δεν υπάρχει
συμμορφώνομαι στους κανόνες και ξεκινώ απ την αρχή
Όλα τα παίρνει ο ορίζοντας
αποσιωπώντας
όσα πυκνά είχαν να πουν
Τεντώνω το αφτί μου να ακούσω
η ζώνη του Ωρίωνα στον πυθμένα του φωταγωγού
κρύβεται

translation (μέχρις εκεί)

2011-11-14T18:28:00.001+02:00

Πονάω μεταφράσεις
δε μου φτάνουν σημειογραφίες και γλώσσες
Ρίχνω χάρτινες εσπέρες στα σκυλιά
όσο που να τις καταπιούν και γίνουν νύχτες
γρούζουν το πόνημα που ζήτησα
Μα μέχρις εκεί

Ξεβγάζω τα δόντια μου
εμπορεύομαι τις οδύνες που φυτρώνουν στη θέση τους
βαθύχρωμοι βλαστοί φθινοπώρου
ένα δάσος από οξυές που με στριμώχνει στο δωμάτιο
Δε θα πάρει κανείς
Σμάλτινα φαντάσματα δαγκώνουν το πόνημα
που κρατώ στην παλάμη
Μα μέχρις εκεί

Πώς λέγεται η ζωή με τα μάτια
Πλησίασε να σου δω ένα μυστικό
να σου ακούσω τα κλειδιά του επόμενου πόνου
Στο πρώτο πρόσωπο κομπιάζω
πάρε το εγώ να λυθώ στην απορία σου
μα μέχρις εκεί

πιο κάτω μυρίζει μπαρούτι στα θεμέλια του κόσμου
εξάλλου δεν ήταν όμορφα
μέχρις εκεί;

insieme σε στίχους Χαριτίνης Ξύδη

2011-11-11T11:17:00.001+02:00

η τροφή

2011-11-10T20:33:00.001+02:00

Πέρασεκαιρός λοιπόν

Στηνπόλη ανάβουν τα φώτα

Δενυπάρχει γη για τους χαμένους

Κουβέντεςούτε

Γιαόλα τα άλλα εκτός από την ήττα

Μιλήσαμε

Καιόταν η νύχτα έγλυψε τις ταράτσες

Ακούσαμεκάτι σαν εμβατήριο νίκης

Ήμήπως

Μιαςφρεσκοπλυμένης μπουγάδας

Τομοιρολόγι;

Τινα έχασε άραγε;

Σεποιες πρωταρχικές θάλασσες πλέουν οι

Αμαρτίες;

Πλαγκτόν

Νατραφεί η επόμενη γενιά

2011-10-25T10:58:00.000+03:00

τα αίθρια συνθήματα τελείωσαν
στα χωράφια των παππούδων μας φυτρώνει
σκοτάδι
γιατί έτσι πρόσταξε το χώμα
στα λαρύγγια μας φυτρώνουν
αγκάθια
γιατί έτσι πρόσταξε το αίμα
στα συνθήματά μας φυτρώνει
αηδία
γιατί έχουμε λερωμένη τη φωλιά μας
στα φτερά μας φυτρώνουν
ουρανοί
αφιλόξενες ελευθερίες
κι από κάτω βουρκώνουν τα μάτια μας
νοσταλγίες
θάλασσες

όρθιοι

ποιος είπε πως έχει ταβάνι το διαμέρισμα;

πείνα

2011-10-14T22:16:00.000+03:00

αδέσποτα λόγια γαβγίζουν σε μελλούμενους σεισμούς
ποιήματα οικόσιτα κουρνιάζουν σε παρελθόντες χρόνους
όλοι πρέπει να χορτάσουν
τώρα

αέρας ξεσκίζει τη σάρκα μου

ο Τζο το βαγόνι

2011-10-12T19:21:00.000+03:00

Δε γνώριζε κανείς για το φόνο

το τελευταίο βαγόνι το έλεγαν Τζο

όση βρωμιά κουβαλούσε στην κοιλιά του

τόση συμπάθεια του είχα

Έβρεχε

γλιστρούσε το κορμί του σε χάδια φθινοπωρινά

δεν ήταν εκεί ο ήλιος να στεγνώνει το χρόνο

Από την πόλη στον κάμπο 17 λεπτά δαμάζοντας το φίδι

στο δέκατο έκτο λεπτό κατέβασα τα παπούτσια μου νασυνηθίσουν

τη λάσπη

κι όμως δεν ήρθαν να με βρουν παρά μόνο τα κορδόνια

όταν φτάσαμε

Έχω να δέσω και να δεθώ το λοιπόν

πριν σημάνει επιστροφή

Πίσω στην πόλη γδαρμένα όνειρα στο ποδόμακτρο

του σταθμού

Ούτε ο Τζο συνήθισε τη λάσπη μα είναι ο μόνος που

γνωρίζει

ρεβάνς

2011-10-09T20:28:00.001+03:00

το λιγότερο κλέφτης στάθηκα μπροστά στον ύπνο
τον άφησα γυμνό
κουλουριασμένο στη φωλιά του
να ζηλεύει κάθε σταγόνα απογεύματος που κύλησε στο
λαρύγγι μου
έτριξε τα δόντια η γρια
ξεδίπλωσε το σκοτάδι
σκέπασε το πρόσωπό της
με φίλησε στο στόμα και κοιμήθηκα

όταν ο ταχυδακτυλουργός τραβήξει το μαύρο πανί
μέρα θα ξημερώσει

γάλα

2011-10-08T09:52:00.002+03:00

ερωτήσεις

φυγαδεύονται σε σακούλες σκουπιδιών για να 'ναι καθαρά
τα σπίτια
τις καταπίνουν οι νοικοκυραίοι για να 'ναι καθαρή
η μέρα τους
άλλες λιώνουν στη ζεστασιά μιας φλόγας για να μη μπορεί
να τις αγγίξει κανείς

κουβέντες αγνώστου πατρός
παίρνουν το ερωτηματικό στην πλάτη και πηγαίνουν
Κάθε τόσο
γυρίζουν στο ρωγοβύζι που τις έθρεψε για να ξαναπάρουν το
ερωτηματικό
κάθε φορά πιο μεγάλο
με την ελπίδα πως θα 'ρθει η σειρά τους

ερωτήσειςπου φτάνουν
στον ουρανό
ορφανά "γιατί" που στριμώχνονται στην ουρά για μια
απάντηση
σε μια επετηρίδα δίχως κανόνες και κριτήρια
κι όταν γίνουν "διότι" δε φτάνει το γάλα να τα θρέψει

πρόχειρο τετράδιο σε απόγνωση;

2011-09-28T21:43:00.001+03:00

είναι που ξέρω τι να γράψω
και δε γράφω τιποτε
είναι που δεν ξέρω τι να πω
και τα λέω όλα

ε, λοιπόν τους αναγνώστες καλώ
οι υπόλοιποι κάντε πως δεν ακούσατε

* * *

από Α αρχίζει η αγάπη και τελειώνει
σε θάλασσα

* * *

στην αρχή ήταν εύκολα
διαγώνια πήγαινε ο Μαϊστρος κι ο Σορόκος
εμείς κάναμε ένα σάλτο στην αρχή και συνεχίζαμε βήμα-βήμα
στις τέσσερις γωνιές τα σπίτια μας
είχε δυο ήλιους
έπρεπε να σκοτώσουμε τον ένα
όλο και πιο δύσκολα δηλαδή
στην επόμενη παρτίδα θα αλλάξουμε ρόλους
στην καλύτερη των περιπτώσεων θα πάρουμε τα άσπρα

κάθε πρωί

2011-09-27T15:30:00.000+03:00

Υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε άπνοια
Ένα τρένο που ισορροπεί στα δόντια ενός φερμουάρ
σφαλίζει τις ανάσες
και τι να πει κανείς στο ξέπνοο χάραμα
Το τελευταίο κουμπί του πουκάμισου σκεπάζει τη νύχτα
στον κόρφο της αύριο

Ξανά και ξανά θυσία
Η σφαγή της Ιφιγένειας στις πέντε το πρωί
κάθε πρωί
πάει να πει πως η Ελένη γλεντάει σε αλλουνού
ποιητή τα σκέλια
Θα 'ναι που λοξοδρομεί το μαχαίρι
Φτάνει ως το κόκκαλο των καταρτιών
και σκορπίζονται τα μελάνια στο Αιγαίο
Καλύτερα όμως με το στόμα κλειστό
όσο η ανάσα βρωμάει αλκοόλ και ατολμία

Ίσως έρθει κάποτε η ώρα που σαλέψουν τα φύλλα
καλωσορίζοντας το θυσίασμα που επιστρέφει στη θέση του
Να τη! Βλέπω την κόρη στα καπούλια του Μελτεμιού
"Τι θα κάνεις τώρα υπερρεαλιστικό κάθαρμα;
Φοράς τις κάλτσες σου μην τυχόν και αφήσεις ίχνη
πηγαίνοντας
μην τυχόν και γκαστρώσεις το χώμα με τις καυλωμένες
πατούσες σου
μα αυτό που θα σε φωνάξει πατέρα
θα 'χει κάτι από 'σένα και δε θα 'ναι σάρκα
θα 'χει κάτι από 'μενα και δε θα 'ναι αίμα
με αγρύπνια και δάκρυ το μελάνι γαβγίζει το δίκιο του.."

Υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν σε άπνοια
μα αν το μαχαίρι βρει στόχο θα σε πάρει και θα σε σηκώσει

περιληπτικά

2011-09-26T15:31:00.001+03:00

στην αρχή ήταν δύσκολο
τα σύμφωνα στον πυθμένα τροφή για τα σφουγγάρια
τα φωνήεντα στα φτερά των γλάρων
πώς να τραγουδήσει κανείς κάτω απ' την επιφάνεια της
θάλασσας;
όσο και να στύψεις το μαξιλάρι ούτε μια σταγόνα όνειρο
δε βγαίνει
μα και τα σεντόνια δε μυρίζουν λόγια
είναι κάτι που παίρνει κάθε τι νυχτερινό μαζί του
κι είναι η νύχτα που πήρε πολλούς στο λαιμό της

στη συνέχεια
δεν έγινε εύκολο βέβαια
μπορούσε ωστόσο να φτιάξει κανείς σκοτάδι και χωρίς να χρειάζεται
να κρατά την αναπνοή του
κρυμμένος απ' τις ώρες κοινής ησυχίας
να κάνει ένα αλφάβητο απ' την αρχή

στο τέλος θα 'ναι ακόμα πιο δύσκολο
να βγει νόημα
μα θα 'χει γίνει μια κάποια αρχή στο να μην ενοχλείς κανέναν

στο μάτι του κυκλώνα

2011-09-23T00:07:00.000+03:00

Βαρομετρικό χαμηλό στο βλέμμα
Πίσω απ' την κουρτίνα η νεροποντή κρυφοκοιτάζει
τη μελαγχολία στους καναπέδες
Αθάνατο νερό ποτίζει προσευχές
για να φυτρώσουν μέσα απ' τη λάσπη
θεοί κατ' εικόνα και ομοίωση
του ανθρώπου
Στο μάτι του κυκλώνα δε βλέπεις παρά έξω
είσαι σημείο αναφοράς κι είναι
φθινόπωρο στα μαξιλάρια της βόλεψης

πλύσεις

2011-08-29T09:55:00.004+03:00

Δεν υπάρχουν λόγια για όλα
Στα δύσκολα
ένα πανί σφιγμένο στα χείλη ως να ματώσουν οι σιωπές
Λέξεις νεογέννητες
λεκέδες κόκκινοι θυσία σε φλύαρα πλυντήρια
Κι οι κουβέντες σε συνεχή ανακύκλωση
χέρια καθαρά από ποίηματα
γλώσσες που παίρνουν φωτιά μόνο σε πλέι μπακ
Όνειρα κατουρημένα φυλαγμένα σε μπομπίνες για μια
πρώτη προβολή που συνεχώς αναβάλλεται
Σε μια σαπουνόσκονη που τα κάνει αόρατα
παραδομένα παιδικά παντελόνια
μαζί με τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ
σε μία πλύση εγκεφάλου για δύσκολους λεκέδες και
καθαρίσαμε

νυχτερινός ήχος

2011-08-24T22:25:00.004+03:00

νυχτερινός ήχος
η σκια ενός σκύλου στην τελευταία πρόβα πριν το
ξημέρωμα
δαγκώνει τον τσιμεντένιο τοίχο
απ' τα σαγόνια της νύχτας κρέμεται το γάβγισμα των άστρων
μια λυσσασμένη χρυσόσκονη που επιδρά σε ακούσιες
αγρύπνιες
όταν πια θα έχεις μπει στο δωμάτιο τίποτε δε θα μοιάζει
με νύχτα
μα και με φως οπωσδήποτε όχι
τη γραμμή του ορίζοντα ψηλαφίζεις με σπουδή
κάπου πιο πίσω θα πρέπει να κοιμούνται εξόριστα κορμιά
σκηνοθετείς μια πράξη ερωτική
και δε χρειάζεσαι μήτε φως μήτε σκοτάδι

τόλμησα να απλώσω τη μουσική του πρωινού
απ' άκρη σ' άκρη στο δέρμα σου
όταν σε είδα γυμνή να προπαθείς να πνίξεις στον κόμπο
της γραβάτας σου το σκύλο που είναι δεμένος στα στήθη σου

κι εσύ πάντοτε δίκαιη
έλυσες το χρησμό κρεμόντας τους ποιητές απ' τα αστέρια που
αφήνει το βήμα σου στους τοίχους
να νομίζουν πως δεν πατάνε πουθενά
να νομίζουν πως βλέπουν πιο πέρα
κάποιοι πρέπει να ακούν τα σκυλιά που αλυχτάνε

φ

2011-08-17T19:10:00.005+03:00

την απιθανότερην ελπίδα φυλάγουμε για να υπάρχει φως
τη νύχτα

έχει τη λάμψη πυγολαμπίδος το βλέμμα σου
μοιάζεις με την προσωποποίηση κάποιας θεότητας που
την έκαμα δική μου
όταν η θάλασσα τη χάραξε στα ριζά του βουνού
με ιώδιο και δάκρυ
και δε μπορούσα να πω όχι
πονούσε η ζωή στο στήθος μου δίχως στεναγμούς
και τίποτε γιατροσόφια
γεννιόμουν και κοιτούσα προς τα πού να φύγω
έφευγα και γεννούσα ζωές να κοιτάζω

Τόσο όμοιες λοιπόν που πιστεύω κι εσένα
Τσάκιζω τα μούτρα μου στην εικόνα σου
ο ήλιος κρατά το αίμα και το τραγούδι που στάζει στον ουρανό
κάτι σαν ασσόδυο σε χαμένη παρτίδα
μα μέχρι να αποκαλυφθεί προσκυνώ τη δυναμή σου και ξαναρίχνω
το ζάρι

απόδραση

2011-08-06T02:20:00.003+03:00

Πονώντας ανοίγουν οι πόροι της απομόνωσης

Ένα άυλο πλάσμα πασχίζει να περάσει τα όρια της φυλακής

Πρώτα ακουμπούν τα πέπλα της

Ένα γρέζι ακούγεται καθώς οι σοβάδες απορροφούν το ιώδες χρώμα

της αυγής

παλιό βινύλιο που κολλάει στο ίδιο σημείο το πρωινό

«νιώθω σαν έμβρυο

σαν από τότε που μου φόρεσε τον ήλιο η μάνα μου»

Έπειτα ακούγεται ο πόνος

Το δέρμα αφυδατώνει τον τοίχο κι ότι περισσεύει γίνεται δάκρυ

Οι ρωγμές του φόβου μυρίζουν βρεγμένη γη κι η μυρωδιά αναλύεται σε μικρά

φθινόπωρα

Ίχνη πόνου

Ίχνη ελευθερίας

το αποτύπωμα που χει στο μέτωπο ο άνθρωπος από γεννησιμιού του

και που μένει κρυφό

γιατί κανείς δεν πήγε πίσω

«σαν τότε που έγινα σώμα

κορμί απελέκητο απ’ τη λύσσα των πρωινών»

Κι αν κάποιοι πήγαν δυσκολεύονται να ομολογήσουν την ηδονή τους

στον πόνο της γέννας

Ένας σβόλος χώμα που διαπέρασαν τα σπλάχνα του

θυμάρι και δεντρολίβανο

το άρωμα το παίρνει ο αέρας

μα θα υπάρχει τρόπος να πάρει κανείς μυρωδιά

θερινό πρόχειρο τετράδιο

2011-07-30T19:13:00.004+03:00

στις πλατείες γυρεύω τα ίχνη μου
να τα πάρω πίσω και να ξαναπεράσω ξυπόλητος
Δίδονται υποδήματα κατάλληλα
για ξέπλημα βρώμικου βήματος

* * *

κάτω απ' το τραπέζι ξημερώνουν τα πόδια σου
επάνω πέφτουν στοιχήματα
για μια νύχτα μαζί σου

* * *

Αύγουστος
τα λυπητερά τραγούδια ματώνουν στ' αγκάθια του
αυτό το κόκκινο χαίρεται η πλάση

* * *
η σιωπή
δε μετριέται σε μέρες
υπάρχουν κουβέντες που διψούν απ' την αρχή
κι άλλες που πνίγονται στο τέλος

πρεσβυωπία

2011-07-27T18:53:00.003+03:00

Ένα ποτήρι νερό διαθλά τον κόσμο
μάτια μικρού παιδιού βαφτίζουν αστέρια
ένας ήχος ακούγεται τριγύρω σαν ευχή που πέφτει
στο νερό
Αλλιώτικο φως διαβαίνει τις χαραμάδες της μέρας
είναι κανείς εκεί;
Σκοινιά δένουν τον κόσμο σε μια βάρκα
καλοτάξιδο θαύμα
ποιος πνιγμός έδωσε όνομα στο πέλαγο;
Η άμπωτη ξεβράζει ονείρατα
μια μπουκιά γης απόμεινε για το καθένα
χρόνια τώρα κουτσαίνει η μοιρασιά
λείπει απ' το μετέωρο πόδι της το μπόι μιας ανάσας
εκείνης που παίρνουν μαζί τους τα πρωινά ξυπνήματα
και δεν την ξαναφέρνουν
Αόρατα λόγια φουντώνουν πάνω απ' τις αυλές
τα φθινόπωρα μαζεύουν τα φύλλα λεμονιάς που πέφτουν
οι ανθρωπάκοι
κουλουριασμένες διαδρομές που ολοένα στριμώχνονται
στις τσέπες τους
Δεν είναι κανένας εδώ
ανώνυμοι πλανήτες προσμένουν βήματα στις πλάτες τους
ή έστω
τεθλασμένες να τους ενώσουν με το παιδί που άφησαν πίσω τους
όταν στράγγιξε το ποτήρι
Το στεγνό γυαλί χρησιμοποιείται για κοντά
για μακρινές αποστάσεις μια ξέπνοη πιλάλα αρκεί
τα δάκρυα κάνουν καλό μα δε γεμίζουν τα ποτήρια

κατάμουτρα

2011-07-11T11:52:00.002+03:00

παιχνίδια αλλοτινά
το χέρι ανάστροφα ν' ακουμπήσει το μέτωπο
κουρέλια από κάτω τα νεύρα κάποιου απαγορευμένου καρπού
φάγαμε
δέθηκαν τα σαγόνια μας σε εξώφυλλους καθρέφτες
και φαίνεται πως μιλάμε
φαίνεται πως ανασαίνουμε
όλη η ουσία ήταν σ' αυτό που δεν κατάπιε κανείς μας
με το μαχαίρι στο χέρι
η καθαροδευτέρα έμεινε πίσω μας

φτου και βγαίνω

η πρωτιά

2011-07-08T08:26:00.003+03:00

πες το φωναχτά
η ελευθερία κρατάει όσο το ταξίδι της φωνής
τυφλή εκπομπή
κραυγή που φύεται σε ευγενή σκοτάδια
πέπλα διάφανα πάλλονται στους ρυθμούς της
Κι έπειτα προς τι ο φόβος
Πρωτιές διεκδίκησες
θέρισες σιωπές
απάντηση στο ερώτημα το αιώνιο
Στην προτομή σου οι κουτσουλιές θα πέφτουν από
τη μέση και πάνω
τι τα θες ποιητή μου
τα πάντα εν σοφία εποίησες
μα ο εργάτης που λαξεύει την αθανασία σου
μ' ένα πιάτο φαϊ θα 'ναι ευχαριστημένος
κι αυτό το πιάτο
θα 'ναι η πιο χειροπιαστή πρωτιά σου
στη χορτασμένη του κοιλιά
Πες το φωναχτά λοιπόν
να καρποφορήσει στις μήτρες του κόσμου
η αηδία σου για την πρωτιά που σου χάρισε η μελίρρυτος σιωπή
σου

Made in

2011-07-06T10:12:00.005+03:00

Δεν έχεις πού να γείρεις
αδιάβαστος κοπανατζής
μπροστά σου πράσινα θρανία να περάσεις
στιγματισμένα με συνθήματα ανεξίτιλα που έκανες
με τα δόντια
Το ψωμί το τραβολογούν τα σκυλιά σε ιπποδάμεια που
τερματίζουν σε αφτιών λαβυρίνθους
Άκουσε κανείς;
Η ελευθερία διανέμεται δωρεάν στα φανάρια
Στην επόμενη στάση κατεβαίνεις για κατούρημα ασφαλώς αφανής
σε σκοτάδια αυστηρώς φυλασσόμενα
Είδε κανείς;
Στο λιμάνι ξεφόρτωσαν καμιόνια με θρανία καινούρια
που δε πιάνουν πάνω τους μελάνια και αίματα
κανείς δε γράφει πια

Το είπαμε
Αδιάβαστος
Φέιγ-βολάν και μπροσούρες σκεπάζουν τη γύμνια μας
Η μαρκίζα του Μάη λέει "κλειστόν"
Πίσω απ' τα φερμουάρ το "made in" σφράγισε το δέρμα μας
σαν εισητήριο καταφυγής διαρκείας

Επιτέλους ήσυχος πια
-έχει κι άλλους εκεί κάτω-
και περιμένωντας τα συνεργεία διάσωσης
Το στερέωμα καταπλάκωσε τα θρανία
σώσαμε τα κεφάλια μας
μα κανείς δε φέρει ευθύνη για το "αριστείον" που απονεμήθηκε

νοσταλγία

2011-07-05T10:03:00.000+03:00

Εδώ είναι οι κήποι που νοστάλγησες

ξημέρωσε πίσω από μια μαργαρίτα ο κόπος του ταξιδιού

και είδες τη σκιά της ονειροπομπής σου να χορεύει

στο φρεσκοπλυμμένο φως

Κι έπειτα τα φρύδια σου σηκώνουν στις πλάτες τους

την άρνηση

αλαφρύνοντας το δικό σου φορτίο

Ότι πήρε το νερό απ’ το πρόσωπό σου

γίνεται νοσταλγία που ανασαίνει μυστικές φυσαλίδες

ζωής

Επιλέγεις την επιφάνια για να ‘χεις κήπους να νοσταλγείς

Κλεφτές ματιές έπειτα

ως την αύριο

Ουράκας

2011-06-29T10:07:00.002+03:00

το "Ουράκας" του πλοίαρχου Αλέξανδρου Μοντεσάντου, ανήκει στη δουλειά μου πάνω στην ποίησή του που περιλαμβάνει 5 από τα ποιήματά που κυκλοφορούν απο τις εκδόσεις Εκάτη.
Ο Αλέξανδρος Μοντεσάντος γεννήθηκε το 1898 στο Αργοστόλι και πέθανε έγκλειστος στο Δημόσιο Ψυχιατρείο τού Δαφνιού το 1965.

τρύπια τσέπη

2011-06-22T09:55:00.003+03:00

θέλω να μπω στην τσέπη σου
μια κάλπικη δεκάρα στο ξεπούλημα της μέρας
ο τρύπιος ήλιος δύει στην παλάμη σου
ροδίζει το αχ στους ορίζοντες
όλες οι γραμμές οδηγούν στο καλοκαίρι
ξηλωμένοι οι δισταγμοί σου
κατρακυλώ στα πόδια σου δίχως αλεξίπτωτο

θα με βρεις τυχαία
σκύβοντας να μαζέψεις το πέλαγο που απλώνεται μπροστά σου

κατακόρυφο

2011-06-16T23:16:00.003+03:00

Προχωρούσαμε πάνω στην παραλία με τα χέρια
Μοιράζαμε το χάδι μας σε χιλιάδες κόκκους άμμου
Τα πόδια μας έγραφαν έναν χορό στον ουρανό
δίχως ρίμα και μέτρο
Κι όπως μας κατέβαινε το αίμα στο κεφάλι
τα όνειρά μας σκαρφάλωσαν στις πατούσες
Δεν είμαστε ξυπόλυτοι πια
μα τα παιδικά νούμερα μας στενεύουν αφόρητα
Ένα φιλί μας θα δώσει ζωή στην άμμο
μα θα πρέπει να σπάσουμε τα μούτρα μας

αααααωωωω

2011-06-14T23:05:00.003+03:00

Είπα να φτάσω στο τέρμα και
μου προέκυψε η αρχή
Αίφνης
μωρουδιακά γαλακτώματα μου προκαλούν
κλάματα
Άρρυθμες κουδουνίστρες σκεπάζουν τα παραμύθια
γκρίζα σύννεφα
κατούρημα φόβου
παρελθόν στεγνό
νωπό το μέλλον
Συλλαβές δίχως σύμφωνα
ενώνω τα χείλη μου -ακούγεται άραγε το μ;-
"Έφτιαξα ένα τέτοιο κρεβάτι και θα πάει
χαμένο;"
Μόνο κάτω απ' το σεντόνι σχηματίζεται κάτι σαν
ύπαρξη
γιατί όσος δρόμος έκανα κάπου πρέπει να υπάρξει
αν μάλιστα το ξεσκεπάσει κανείς
θα ακούσει τις ανάσες ενός ταξιδιώτη κι αμέσως το ανάγλυφο
θα ξεφουσκώσει όπως ταιριάζει σε μια περηφάνια να ξεφουσκώνει
Θα 'χει τόπο για όλους λοιπόν
να 'ρθουνε μωρά
με τα α και τα ω θα συνεννοηθούμε καλύτερα
άσε που θα βγάλουμε και δόντια καινούρια να μην τρώμε ότι
μας δίνουν
ααααωωωω

γίνονται θαύματα

2011-05-30T22:03:00.002+03:00

ώσπου να 'ρθει το απαλό χέρι με το πινέλο
θα παραμένουμε λευκές χάρτινες κόλλες
οικοδομικά τετράγωνα μεγαλούπολης
ένοικοι του παρελθόντος
με την ανήκεστο βλάβη της ιδιοκτησίας
γίνονται θαύματα
μα δε φτάνει το χρώμα για όλους

απάντηση

2011-05-19T22:53:00.006+03:00

φιλί ζήτησες
πάρε ότι μου περίσσεψε
από τα τόσα γραμματόσημα που πέρασαν απ' τη
γλώσσα μου
δεν ξέρω τι θα 'ναι αυτό -πικρία-
ο σκέτος καφές θα φταίει
Σου 'χω ένα φιλί
βουτηγμένο σε ζωές ματαιωμένες που δεν απάντησαν
ποτέ
στα παιδικά μου επιστολόχαρτα

Πάντως έλαβα το γράμμα σου
κι αυτό θα πρέπει να 'ναι ένα κάποιο καλό ξεκίνημα

η μπαλάντα του Ντύλαν Τόμας

2011-05-18T08:36:00.002+03:00

"η μπαλάντα του Ντύλαν Τόμας"

σε στίχους της Χαριτίνης Ξύδη

ανώφελο

2011-05-15T21:28:00.006+03:00

Πέρασε ο καιρός
Άλογα καβάλα στα χρόνια
Στη σέλα της θάλασσας πνίγονται ποστάλια ηρώων
Η ζωή σαλπάρει για έναν θάνατο ενδοξότερο
Πέρασε ο καιρός αφού πρώτα μας χάλασε
-δεν τα πάω καλά με τις φουρτούνες-
Ακούω καθαρά τον Καββαδία να γελά καθώς
με βλέπει να ξερνάω τα μυστικά μου στις ανακρίσεις της αρμύρας
και το γέλιο του χάνεται αριστερόστροφα
Στο νότιο ημισφαίριο του ύπνου
ώριμοι ήλιοι κερνούν το χυμό τους σε αιμοσταγή απογέματα
Δεν περνά ο καιρός κι ας λέμε

μα κάθε φονικό πια μετράει για δύο κι ότι κέρασμα μένει
στο ποτήρι
χάνει κάθε ουσία κι είναι ανώφελο πια

ασκήσεις ιχνογραφίας

2011-05-10T22:35:00.003+03:00

Ένα σμάρι πουλιά χιμάει στα μολυβένια σύννεφα
φυσώντας τα να παραμερίσουν
Περνά η άνοιξη τώρα
σημαδεμένη με φράουλες η ποδιά της
μπαλώματα περβόλια ανασαίνουν το κορμί της
Πέρασε και το δες
Απ το ξεκούμπωτο πουκάμισο ξεκινά η ανηφόρα
της παραδείσου
Απ τον ξεσκέπαστο ώμο της ξεκινά η κόλαση
της κατηφόρας
Είναι η άνοιξη
κι είσαι ο χειμώνας που δε λέει να φύγει
Είσαι ο χειμώνας
κι είναι η άνοιξη που δε λέει τίποτα
Αυτή σ' ένα μπλοκ ιχνογραφίας ματώνει απογέματα κι εσύ
γκρινιάζεις που δεν έμειναν σελίδες κενές να χωρέσει
η σκιά σου

αναβολή

2011-05-07T14:37:00.001+03:00

Ετοιμάζω το σάλτο μου στη σχεδία
Αρμύρα
Γάλα του ουρανού
Το φυλαχτό της γης που μοσχοβολά αλιφασκιά και
δεντρολίβανο
Ένα κομμάτι ψωμί για τους πνιγμένους
Μια στάλα κρασί για το ξερόνησο του δακρυπέλαγου
Οι Κυριακές στο Κον Τίκι ευαγγελίζονται τους θανάτους που
επιπλέουν μέχρι να μεταλάβουν το φως οι οφθαλμοί
Ένας κοντός ψαλμός με παιδεύει
από παιδί
πριν το αλληλούια τα κουπιά ξεσκαρμίζουν από τους ώμους
τα πανιά ξεσκεπάζουν το στέρνο
Μεγάλωσα
Τα ταξίδια απλώνουν τα κλαδιά τους να κουρνιάσουν
τα όνειρα
Οι πληγές στα γόνατα επουλώθηκαν
στου ποτέ τα ακρωτήρια σκοντάφτει μονάχα ο Γαρμπής

επιβίωση

2011-05-04T20:44:00.003+03:00

Εχθρός ο κόσμος

Ήρθε η ώρα
Με τη λεβάντα στη χούφτα η χειραψία θα έχει μια
κάποια ασφάλεια
Τι θέλεις λοιπόν;
Ας μιλήσουμε όμορφα
Καθισμένοι στο σκαμνί με το γέλιο στον κόρφο
το δάκρυ στα σύννεφα
Κι ότι βγει ας μείνει μεταξύ μας
όπως ανοίγουν τα μπουμπούκια της πορτοκαλιάς τις αυγές
το ασύλληπτο θαύμα που καρπίζει μετέωρα σύμπαντα
κι αίμα για δίψες αιώνιες
Ας μιλήσουμε ταπεινά

Για τον σταυρωμένο ήλιο στα παραθυρόφυλλα
είναι καιρός που πια δεν ανασταίνεται
σαρακοφαγωμένη η ανάμνηση του σπιτιού
"του σπιτιού σου"
πες το σιγά
έτσι κι αλλιώς δε σ' ακούω
τα σκουριασμένα μάνταλα της πόρτας που θες να ανοίξεις
κάνουν πολύ θόρυβο
και θα μείνεις στο δρόμο μαζί μου τελικά
Δώσε μου το χέρι σου
σε άκουσα να μιλάς για προδοσία
χέρι με χέρι κρατιόμαστε
οι Ιούδες που δε θα θέλαμε να είμαστε
Άκουσα
κι αυτό είναι κάτι που δε θα μείνει μυστικό
ας λέμε
Ο κόσμος μας εχθρεύεται καημένε
με μια συμπάθεια τόσο εκνευριστική που νομίζω ήρθε η ώρα
να μη μιλάμε πια

τα σπουργίτια ξέρουν που θα βρουν ψίχουλα επιβίωσης

σε ετοιμότητα

2011-05-03T11:02:00.000+03:00

Σε ύπερους λησμοσύνης κοιμάται ο στρατιώτης
στο πέτο ένα μαντήλι σε ετοιμότητα
για δάκρυα που κυλάνε σε πλατιές τζαμαρίες
για πληγές που εκκολάπτουν θαύματα
για λεκέδες σε διάταξη αγνώστων αστερισμών
Με τα χέρια στις τσέπες δε σβήνονται
τα λάθη
και καμιά φορά μάλιστα δε φτάνει ούτε το
σφουγγάρι του δασκάλου στο
μαυροπίνακα
Πάντα σε ετοιμότητα
όταν ανοίξει το μάτι να μην πέσει η νύχτα στο
πάτωμα
κι αν έρθει γράμματα έχει καλώς
γιατί τις εξάρες "δεν έχω να τις παίξω"

Πικρή γεύση ξυπνώντας
γελασμένος
της νύχτας τα πιόνια έπεσαν στη μάχη
στην προτελευταία ζαριά μιας παπαρούνας
Για τους πολλούς τυλίχθηκε ένα πτώμα
στην αγκαλιά του φεγγαριού
για τους άλλους
πέρασε ένας δύτης με το φεγγάρι παραμάσχαλα

λένε

2011-04-10T15:36:00.003+03:00

Επί δέντρου κρεμάμενος ο χρησμός της άνοιξης
Οι Κυριακές βγαίνουν με τα φανελάκια
στους δρόμους
Καρποί δένουν κάτω απ' τους στηθόδεσμους
Ένα μελίσσι βουίζει στ' αφτιά τ' Απρίλη και λέει
και λέει
και λέει
Τα λόγια δε σώνονται
κι η μέθη δε βγαίνει απ' το κεφάλι
μόνο όνειρο γίνεται για καταστάσεις ανάγκης
Τα φύλλα στα δέντρα ξέρουν περισσότερα
μα ποιος μπορεί να τα διαβάσει;

Στις τηλεοράσεις λένε πως σταυρώθηκε
ο Χριστός

το κουτάλι

2011-04-06T16:28:00.004+03:00

Σκέπασα την κάμαρά μου με την κουρτίνα
Πάνε κι έρχονται οι νύχτες με το σκουλαρίκι
στ' αφτί
Σκουριασμένοι ύπνοι χτίζουν φωλιές στα κατώφλια
Ένα κουταλάκι του γλυκού
ανακατεύει τον κόσμο
Το κατακάθι σκεπάζει τα παπούτσια μου και
πάνω που θα 'βγαζα ρίζες
έχωσα ένα όνειρο στην τσέπη μου
μια λεκιασμένη χαρτοπετσέτα με όσα κατατρώγουν
τα ρουθούνια μου
Ένοχα φταρνίσματα
αθώα γυναικεία αρώματα

Περπατούσα λέει σε ένα σωρό από μήλα
τα σαγόνια της Εύας πότε πότε μου δάγκωναν τις φτέρνες
κι ενώ ξημέρωνε η αύριο της δημιουργίας
για να φτιάξουν μικρές σάρκινες αμφιβολίες

Ω, με τι σιγουριά τραβώ την κουρτίνα να πετάξω
τα κουκούτσια απ' το παράθυρο
Να πέσουν στο γόνιμο σύννεφο που κάθισε στον κήπο μου
πριν το πάρει η επόμενη βόλτα του κουταλιού

ιδρωμένα σεντόνια

2011-03-31T22:12:00.003+03:00

έχει ο καθένας από 'μας και μιαν Αλήθεια
γυμνή γυναίκα σαν ουρί του παραδείσου
κι ενώ βυζαίνεις ενοχές στα δυο της στήθια,
τις νύχτες έρχεται να κοιμηθεί μαζί σου.

Ύπνος γλυκός! Έχεις τη γεύση της στο στόμα,
τα δάχτυλά της το κορμί σου σημαδεύουν.
λες "μην τελειώσει αυτό το όνειρο ακόμα"..
μα όλα της νύχτας τα στοιχειά σε κοροϊδεύουν..

Είναι που αρχίζει ο εφιάλτης της Αλήθειας
γίνεται πίκρα το φιλί, πληγή το χάδι
κάτω απ' το πέπλο είσαι κρυμμένος της συνήθειας
μ' ένα σου ψέμα να τη βγάζεις πάντα λάδι!

Φτιασιδωμένη τη βολτάρεις την ημέρα
ντυμένη διάφανα του ψέματος υφάδια
μα όσο κι αν θες δεν το μπορείς να κάνεις πέρα
όσα σου άφησε στο βλέμμα σου σημάδια

Είναι η Αλήθεια του καθένα ερωμένη
πάνω στη γύμνια της τελειώνει φοβισμένα
μια πράξη έρωτα που δε σε περιμένει
να αλλάξεις πρώτα τα σεντόνια τα ιδρωμένα

κι ύστερα πάλι τάχα αδιάφορος στους άλλους
να λες για χρήμα, αμάξια κι έρωτες "μεγάλους

(2η θέση στον 1ο διαγωνισμό στίχου του kithara.gr)

άνοιξη στο πρόχειρο τετράδιο

2011-03-21T14:49:00.004+02:00

Ύστερα με πήρε το πρωινό στην αγκαλιά του
"ως το μεσημέρι θα καταλάβεις πώς γίνεται το κρασί"
είπε ο αμπελουργός
*

Κοιτούσε τα χέρια του παππού με θαυμασμό
είχε ακούσει πως δουλεύοντας τη γη μπορούσε να φτιάξει αστέρια

*

Η μήτρα της γης ποτέ δεν γέννησε πολέμους

*

Από κλαρί σε κλαρί έφτασε η άνοιξη στα μαλλιά σου
σίμωσε να κόψω ένα φιλί

*

Στα περισσότερα πηγάδια κρύβονται παράδεισοι
πέτρες που έπεσαν αντί για εμάς
στον κουβά επιστρέφει το δάκρυ

*

Του ουρανού οι κλειδαρότρυπες δεν είναι ποτέ
κλειδωμένες
Αρκεί να ανοίξεις την πόρτα για να δεις

βροχή μεσημεριού (σε δύο πράξεις)

2011-03-20T20:51:00.004+02:00

- η βροχή-
Πώς με γέλασε η βροχή
βρήκε και πέρασε κάτω απ' τα σκεπάσματα
πήρε το ύπνο μου μαζί της
Φαντάζομαι τις σταγόνες να φιλάνε την άσφαλτο
πάθους αποστάγματα που πέσαν στο κενό
για το τελευταίο φιλί τους
Θα πάρω ένα σύννεφο για το δρόμο και
μια ομπρέλα για το σπίτι
Κοίτα λοιπόν πώς θα γίνει
Στο δρόμο δε θα φαίνομαι κρυμμένος στα σύννεφα
φιλιά "μορτάλε" θα μου χαρίζονται
Στο σπίτι θα στραγγίζουν τα ταξίδια που
δεν έκανα

- η βολή -
Τελικά κοιμήθηκα
πήρα την αποκηρυγμένη μου βολή αγκαλιά
και την έσφιξα μέχρι να σκάσει
Υπολόγισα πως θα μου έβγαζε τις κάλτσες
πως θα μου δηλητηρίαζε το φαΐ
πώς θα μου έσκιζε τα παντελόνια
και θα με βάφτιζε στον ιδρώτα μου τον ίδιο
Τίποτα
Όσο την πνίγω επιβεβαιώνει την κυριαρχία της
Μου δίνει χαρτί και μολύβι να την περιγελάσω
και να περπατήσουν οι λέξεις ξυπόλητες στο παγωμένο ποίημα
Μου δίνει επαναστάτες να μοιράσουν το φαΐ
-λιγότερο δηλητήριο στον καθένα-
να προλάβουμε να το καταπιούμε
πριν έρθει η ώρα να τους φτύσουμε κατάμουτρα

Ε λοιπόν ίδρωσα στο κούρνιασμά μου
και την άφησα να πλέξει το δίχτυ της ολόγυρά μου
μην ξανάρθει η βροχή στο κρεβάτι μου και νοτίσει
τα μεσημέρια μου

Ντόπα

2011-03-15T14:37:00.002+02:00

Με μια ιδέα αθανασίας μπολιασμένοι
Ντοπαρισμένοι με τραγούδια τοξικά στις φλέβες
Αόρατος ορίζοντας κι η πόρτα ορθάνοιχτη
Υπάρχει τρόπος να μη φοβάμαι;
"Η τέχνη διασκεδάζει αυτή την ανασφάλεια"
Βαρέθηκα
Έλα ποιητή μου να σου δείξω τ' αμπελοχώραφά σου
Σκατά κι η ποίηση
Σκατά κι ο πόλεμος
Σκατά κι οι θεοί τους
Κάτω από τα γυαλιά σου ένας χρόνος στρεβλός
παίρνει τη ρεβάνς
Άδικο
Χα!
Ότι σημάδι αφήνουμε
εφήμερη ανθρώπινη μπόχα που την καταπίνει μια καθαρότητα
απόλυτη
κάτι σαν τίποτα δηλαδή
Ίσως Η Γυναικεία Αγκαλιά με καθησυχάζει κάπως
κι είναι αυτό το μόνο που θέλω να πω για την ώρα

Δεν έχω το λοιπόν καμιά δουλειά εδώ
Καμιά

Κατάλαβες;

παντόφλες

2011-03-13T15:39:00.002+02:00

Τινάζεις τα χρόνια απ' την πλάτη σου
περίσσεψαν για τους γειτόνους Κυριακές
Χαϊδεύουν τα μαλλιά σου οι αγέρες
της συννεφιάς το γκρίζο σου αφήνουν
στο κεφάλι
Φοβάσαι τα γηρατειά
Αλάνες σου χτυπάνε την πόρτα με το τόπι παραμάσχαλα
Τα πόδια σου δε χωράνε στις παντόφλες
πάνε όμως οι καιροί που πετούσες πάνω από
το παγωμένο μάρμαρο
Κι όχι τίποτε άλλο
μα είναι τα κρουσταλιασμένα τραγούδια πάνω στα χείλη σου
είναι και τα χάδια τα παγωμένα στα χέρια σου
είναι κι όσα δεν είναι πια
χιόνι που έγινε δάκρυ
Δεν αντέχεις άλλο κρύο
φοράς τις παντόφλες
σκοντάφτεις και πέφτεις στα μαλακά
Σ' αναμνήσεις που σε κρατούν ζωντανό
Κοιμάσαι με το τόπι στα χέρια
ξυπνάς με τις αλάνες στα πόδια
και με όλα τα μυστικά
να σου πληγώνουν τις φτέρνες που έμειναν απ' έξω

ακροβασίες

2011-03-09T21:41:00.000+02:00

Φως στάζει απ' τα σαγόνια μου
λόγια καθημερινά που κάηκαν στην κάφτρα του τσιγάρου
"τι θα φάμε σήμερα;"
ένας κόμπος στο στομάχι
η υψικάμινος που λαμπαδιάζει τη θλίψη μου
όλα παγώνουν έπειτα
τα χέρια που γνέφουν στο φεγγάρι
τα μάτια που σκαρφαλώνουν στα δέντρα
οι νύχτες που με φοβερίζουν πως θα 'ρθουν
κι οι άλλες που ήρθαν και δεν τις άκουσα

βλέμματα καθημερινά πέφτουν στην ποδιά μου
καθώς δαγκώνω το κλεμμένο καρβέλι
Με ρώτησαν
Είπα πως είμαι χορτάτος και τίναξα τα ψίχουλα στο
πάτωμα
να γίνουν τροφή για τα πουλιά
που 'ρχονται τις νύχτες και τσιμπολογούν τα όνειρά μου
Είδε κανείς τη φωτιά στα ράμφη τους;
μήπως άκουσε κανείς της νύχτας το θρόισμα στο ταβάνι;
Σαν ψέματα μου φαίνεται
που ενώθηκε το αύριο με το σύρμα της υψηλής τάσης
κι ένα σμάρι χορτάτες κουβέντες
καθημερινές
πετούν τρομαγμένες απ τις ακροβασίες μου
σχηματίζοντας αστερισμούς
που μιλούν μια αεικίνητη ακατάληπτη γλώσσα

επίσκεψη

2011-02-19T14:01:00.003+02:00

Όπως έρχεται ο καιρός από το πέλαγος
φέρνει τα τραγούδια των πνιγμένων στην πόρτα μου
Σκοτεινός
με τη θαλασσοταραχή στα πόδια
στα μαλλιά τον άνεμο
Άλλοτε είναι αγόρι κι άλλοτε γέρος
πιο συχνά γυναίκα
με τις μαρμαρυγές του κεραυνού στα μάτια
και τη στριγκλιά του Γαρμπή στη φωνή
Απόκριση δεν έδωσε ποτέ
"ποιος είναι;" "Ήρθα"
"Τι ζητάς;"
και πιάνει το τραγούδι

Αραδιάζω ποτήρια στη βεράντα να πιω το φιλί της
Απλώνω τα ρούχα μου ν' αγγίξει τη γύμνια μου
Κι έπειτα μαζεύω τα βήματά μου σε στέρεους ουρανούς
να 'χω το νου μου
Σκεπασμένο
το σινάφι μου αφήνει έξω από τις κουβέρτες
μια σκέψη φοβισμένη
εκείνη που 'χει τα κλειδιά και τρέχει να προϋπαντήσει την καταιγίδα
σ' όλες τις χαραμάδες των σπιτιών για να 'χει λόγο ύπαρξης

Εγώ πάλι
όσες παγίδες έστησα
ανώφελες παιδιάστικες απόπειρες πνιγμού με δικλίδες ασφαλείας
Ψέματα
Πάντα γυναίκα είναι
όταν καμιά φορά καβάλα σε ατίθασο άλογο
ποδοπατά τα ποτήρια
ξεσκίζει τα ρούχα
ντρέπομαι για την ήττα μου και κάνω πως δεν ακούω

"Ποιος είναι;" "Τα νιάτα σου"
"Τι ζητάς;" "Το κρίμα σου να σπείρω"

"Ποιος είναι;" "Τα γέρικα χέρια σου"
"Τι ζητάς;" "Το φόβο σου να θρέψω"

Άκου που σου λέω
Γυναίκα είναι πάντα
και ξορκίζω τα μάγια της με ιστορίες της
διπλανής πόρτας

"έρχεται βροχή..."
"αν δεν έχετε ομπρέλα πάρτε τη δική μου"
"Πώς με νανουρίζει αυτός ο καιρός τα βράδια..."

Γυναίκα είναι σου λέω και
χτυπιέται στους τσίγκους μουγκρίζοντας την ηδονή της
ξαπλωμένη επάνω στο πνιγμό
που υποτάχτηκα

αδιάφορο

2011-02-16T20:52:00.003+02:00

περιουσία σε ιώδη απόχρωση
Χαρτονομίσματα χρόνου φυλαγμένα καλά για μια
δύσκολη περίσταση

Στο σπασμένο κρεβάτι της κούκλας κάτω απ τη μαξιλαροθήκη
με τη μυρωδιά της Παρασκευής πίσω απ τ αφτί
Όλα τα ακούν τα μαξιλάρια
Οι κούκλες το ξέρουν τα κορίτσια όχι
Γριές πια θα το μάθουν
που θα χει άλλη γεύση το δάκρυ τους

Στην κατσαρόλα της μάνας με δυο πιρουνιές φιλιά
και το καπάκι της ξεχασμένο στο φωτοστέφανο που χει
ένα διακόπτη
μόνο για ν ανάβει

Σε στεφάνια μαγιάτικα
που χωράνε κάμπους ολόκληρους γι αυτό
δεν πλέχτηκαν ακόμα

Σε αποτσίγαρα που ρούφηξαν το κραγιόν
κι έγιναν φτερωτοί θεοί τσέπης

Σε σύννεφα καπνού που πήραν σήματα ζωής στην πλάτη τους
κι έγιναν βροχή για να πεθάνουν αναγνωρίζοντας την ήττα τους

Σε πεταμένα περιτυλίγματα που τους έμεινε
η ζεστασιά της σοκολάτας για τα άστεγα βλέμματα

"Είναι πλαστά κύριε"

"Η περιουσία μιας ζωής δεν ανταλλάσσεται ούτε καν
με ένα αδιάφορο ποίημα λοιπόν;"

είπε ο ποιητής και άλλαξε κανάλι για να δει τη ζωή του
να μπαίνει σε πορτοφόλια

Κι έπειτα;

2011-02-14T20:47:00.002+02:00

Για ενθύμιο το πέπλο σου
Μυστηρίου τελετή
ατελείωτη
Οι εκδορές των δρόμων σε ύφεση
Μέρες-μέρες ακινησία
Μόνο ανάμνηση Πού η ανάμνηση
Πού η σωτηρία

Το γυμνό σου δέρμα με απειροελάχιστα αγγίγματα
στα περβόλια του
η σωτηρία σου με το σταγονόμετρο

Υφάντρας το ποίημα
λεπτοκαμωμένο πέπλο πνευμάτων και τόνων
η ανάμνηση

Κάτω από μια αεικίνητη περισπωμένη
κόκκινοι πίδακες στην άσφαλτο
φύτρα διήγησης στο χώμα
Υπενθύμιση γέννησης το χάδι στα γυμνά σου πόδια
Κρούσταλλα λέξεις καθάριες
Ζεστά επιφωνήματα πάθους
Σημείο στίξης εξόριστο σε φλύαρα ρήματα
καταζητείται

Κι έπειτα τι
;
;
;
;

αμίλητο

2011-02-13T13:34:00.004+02:00

Άργησα
βροχής παρά πέντε
χώμα βρεγμένο
μια οσμή που συγκινεί αμφίβιους νευρώνες
Ένα τόπι υδάτινο ύφασμα ξετυλίγεται
στο πόδι μιας γυναίκας
που προβάρει το χρώμα του
χαϊδεύοντάς το με τη γάμπα της
"μ' αυτό θα ράψω ένα ποίημα βραδινό"

Ένα γυαλιστερό tatoo χτυπάνε οι σταγόνες
στο γυναικείο δέρμα
Δυο ώριμα σύκα στάζουν το γάλα τους
σε στόμα αμίλητο
Βροχής ακριβώς
είμαι μέσα στο ποίημα μα δεν είμαι εκεί
ηθικός αυτουργός
στο και πέντε μια πράξης ερωτικής
μάρτυρας σιωπηρός
που του πήρε η βροχή τη μιλιά

προσδοκία

2011-02-10T22:56:00.004+02:00

ο γκρεμισμένος τοίχος
πάει να πει πως ήρθαν τραγούδια από 'δω
μυρμήγκια που βγήκαν απ' τη φωλιά τους
και τον κουβάλησαν σε απόκρημνα πεντάγραμμα
τι να 'χει σειρά άραγε;
πόσα μυρμήγκια φτάνουν για να γκρεμίσουν τον κόσμο
όλο;
πόσα τραγούδια μπορεί να σκοτώσει ένας
ελέφαντας;

ο γκρεμισμένος τοίχος
πάει να πει πως γεννήθηκε γλέντι
δάχτυλα κι αγκώνες ακουμπούν στο τραπέζι
και μπολιάζουν το ξύλο του με
ανθρώπινο υλικό
τραβώντας απ' τους πόρους τους το κρασί που σκόρπισε
απ' τα ξέχειλα ποτήρια
υπάρχουν λέει τραπέζια που δεν πατάνε στη γη κι άλλα
που δεν άντεξαν τη σάρκινη βρώμα

ο γκρεμισμένος τοίχος
Πάει να πει πως περάσανε παρθένα ποιήματα
κι έγιναν αντίλαλος πέφτοντας πάνω του
γιατί δεν τον είδαν
όπως δεν τον είδα κι εγώ και τον λέω γκρεμισμένο

διορατικότητα

2011-02-09T14:42:00.004+02:00

στη Φαίδρα Φις

Κρύβω τα κέρματα της προδοσίας
στην τσέπη μου
Άνεμοι οργιάζουν επάνω στον μετέωρο ασπασμό και
τον παίρνουν μαζί τους στο ταξίδι
για να μην τον θυμάμαι
Ξεχνιέμαι λοιπόν
Τα κέρματα στην τσέπη μου
Μεθαύριο θα τραυλίζω ποιήματα για τη χαμένη
Ατλαντίδα
Πρόσφυγας των ονείρων μου
μιας πατρίδας που μοιάζει να μην πάτησε ποτέ το πόδι μου
κι η δίοδος της επιστροφής
θα ‘ναι πιο μικρή απ’ τη μετάνοια μου
Ίσα-ίσα που θα χωρούν τα κέρματα
τα πλαστά αντίγραφα ζωής για μικρές απάτες σε
μεγάλα πεδία

Μεγαλοπιασμένους
μας θρέφει η γυάλα με καθρέφτες γαλατένιους
μας κοιμίζει με το τίποτα
μας ξυπνάει με τα πάντα
μας κρεμά απ’ τα ριζάφτια το χαλινάρι του θανάτου
για να ‘χουμε το νου μας όταν κλωτσάμε προς τα πίσω
μην τυχόν και σπάσουμε το γυαλί της
Για την ώρα ύποπτοι
Πριν κρεμαστούμε Ιούδες από τσίγκινα αστέρια
ίσα που θα φτάνουμε να ρίξουμε το κέρμα μας έξω απ’ τη γυάλα
όχι γιατί δε θα χωράμε οι ίδιοι
αλλά σαν πράξη ελεημοσύνης ή για να κάνουμε ευχές λογοκριμένες
παρ’ ολίγον επαναστάτες
θα σταθούμε με αυτό το άλλοθι στο αυριανό κατηγορητήριο

Άκουσα για κάποιον που βγήκε απ’ τη γυάλα
Δε μάθαμε τίποτε άλλο
Δεν ακούσαμε τίποτε παραπάνω
Όλο έλεγε πως τον έσφιγγαν τα χαλινάρια
Όλο έλεγε πως τον θάμπωνε το γυαλί
Ήθελε –λέει- να δει πώς είναι έξω
πώς είναι να μην είναι κατήγορος του εαυτού του
αυτή τη διορατικότητα είχε
ο «αφελής»

η γιορτή

2011-02-03T14:46:00.002+02:00

Θα μου χαρίσεις αυτόν το χορό;
Είναι πλεγμένες γιρλάντες στο φως από καπνό
υλικό νυχτερινής ικεσίας
Στα γόνατά μου αναπνέει το πάτωμα με ανάσα βαθιά
ο βρυχηθμός του αναβλύζει απ' τα μάτια
-σε δάκρυ όχι-
ένα ανεπαίσθητο τρεμούλιασμα είναι
κι όλο σφίγγω τα δόντια
να ακούσω την απάντησή σου στον τριγμό τους
Είναι ναι
Γιατί δεν μπορεί να είναι όχι

Γεύση στυφή
το σμάλτο της άρνησής σου
Ένα ξύλο ακόμα στο τζάκι
ίσως ο επόμενος χορός είναι δικός μου
θα πρέπει να είναι ναι
γιατί δε θα μπορεί να είναι όχι

τα δάχτυλά μου αφήνουν στο γόνατό σου τη
σκόνη απ' τα φτερά τους
ένα απαλό ποίημα που δε θα κάνεις το λάθος ν' ακουμπήσεις
γιατί απλά θα χαθεί

Αυτό ήταν όλο
οι τοίχοι αφομοιώνουν τις γιρλάντες
στο δέρμα σου κεντημένη μια χορευτική φιγούρα στο ρυθμό που
όρισες

Ήταν Όχι
για να μπορέσει να γίνει Ναι

καμουφλάζ

2011-01-30T14:43:00.003+02:00

Δε μιλάς
τα που βλέπεις στον ξύπνιο σου πιασμένα
χέρι-χέρι σε κυκλώνουν
Δεν τα πνίγει το δάκρυ που αφήνεις να τρέξει
από τις χαραμάδες σου
Δεν τα τρυπούν τ' αγκάθια που όπλισες
σφίγγοντας τα δόντια πονεμένος
με τον πόνο της αγκαλιάς που παραμέρισε ματωμένη

Μίλησε
Στο δεξί σου χέρι η σάλπιγγα
στο αριστερό ένα λαρύγγι που ασκείται σε συνθήκες
έλλειψης βαρύτητας
Ότι έχεις να πεις φρόντισε να χωράει στις νύχτες
των ανθρώπων
το σκοτάδι θα φερθεί με ειλικρίνεια στα λόγια σου
Να τι θα κάνεις:
Ένα χέρι σίγουρο θα χρειαστεί κι ένας κουβάς σκοτάδι
κι όπως θα γλύφει το πινέλο μια-μια τις λέξεις
δεκάδες γλωσσόφιλα θα σου γαργαλάνε τα δόντια
τον ουρανίσκο
εν είδη προετοιμασίας

Μ' ένα τέτοιο καμουφλάζ περνούν στα πιο δυσπρόσιτα οχυρά
σε φωτερά λαγούμια πολυτελείας
σε αφιλόξενους πύργους πεπιεσμένου χαρτιού
σε αλεξίσφαιρες απολαύσεις πολλαπλών αισθήσεων
καθόλου μυστικά
ο ομφάλιος λώρος της νύχτας θρέφει το ρόγχο που δεν έμαθε
κανείς Μα κανείς

Ποιος μιλάει γι' αυτά τα πράγματα;

το τραγούδι

2011-01-25T21:26:00.000+02:00

Άφησα ένα τραγούδι στο περβάζι
ο αέρας που το φυσάει θέλει να το ξεγυμνώσει
να δει τα λευκά του πόδια
που διπλώνουν το ένα στο άλλο
για να μη φύγουν οι νότες απ΄το εσώρουχο

Το τραγούδι μου

Λευκό φορεματάκι του κυματίζει
μαντηλάκι που σφουγγίζει δάκρυα καλοκαιρινά
εκκρίσεις λανθάνουσας συγκίνησης
Μαρτυρία θανάτου
Ένα ασπρόρουχο που σαβάνωσε μιαν ώρα αδειανή
κάπως απογευματινή
σαν ποίημα που ανεβαίνει τη σκάλα για να σαλτάρει
στο κενό
να χαθεί μαζί με τον ήλιο
στο γέρμα της φωνής που σώπασε μα πάλλεται ακόμα
σε ανεξερεύνητα αισθητήρια
σαν τραγούδι που υπάρχει μα
δεν είναι πια εκεί

διεκδίκηση

2011-01-21T23:43:00.004+02:00

εκδορές στον τοίχο
η βαναυσότητα του χρόνου
όλοι διεκδικούμε ένα κομμάτι σοβά
μα αν είχε τύχει ποτέ να μας σηκώσει κανείς
από την προετοιμασία του θανάτου μας
δε θα πνίγονταν τα νύχια μας στο ασβεστένιο
αίμα του τοίχου

παραμένουμε στην διεκδίκηση το λοιπόν
έτσι ανασκουμπωμένοι
στ' αλήθεια τόσο βάναυσα γελασμένοι

τα ώριμα χρόνια είχαν το κόκκινο αίμα που θέλαμε

αναβολή

2011-01-19T15:40:00.002+02:00

θα εκραγώ
μυστικό που ίδρωσε στην τσέπη του παντελονιού
θες μια θες δυο
τάχα αδιάφορος παζαρεύω εξομολογήσεις
μα δεν αντέχουν οι ραφές
από ξέφτια φτιαγμένος
θα εκραγώ
τα όνειρα δεν διατηρούνται στη φορμόλη
πριν πεθάνουν

να πως άρχισαν όλα
ένα τανκ με σημάδεψε στο κεφάλι
και μου φύτεψε ένα γραμμάτιο ληγμένο

καταζητούμαι
έχοντας κάνει το ίδιο λάθος
και νομίζω ακόμα πως μπορώ να ξεπληρώσω

και η έκρηξη αναβάλλεται

χειμώνας

2010-12-29T10:21:00.001+02:00

μυρίζει καπνός
το τσουκάλι σκεπάζει τη θράκα
λόγια δειλινά καίγονται στο τζάκι
η φωτιά ξημέρωσε ανήμερα αγγίγματα
βοτάνια για το βήχα φιμώνουν το κύμα που βράζει
μέσα μου
η ρεστία έμεινε στο ανήσυχο μάτι μου
ναυτικά τραγούδια με νανουρίζουν
ο γύρος του κόσμου σε ένα μαξιλάρι
3682Ν02170Ε
αλλάζω πλευρό
3862Ν02064Ε
και πάλι πίσω και πάλι και πάλι
"κρυώνεις;"
ποτέ δεν απάντησα για τα ποιήματα που
κουρνιάζουν
στο προσκέφαλο όταν ξυπνώ
παραμιλητά που ψιθύριζω ερήμην σε κάμαρες παιδικών
παραδείσων
Η φωτιά ακούει σβήνοντας

λαικές ζωγραφιές

2010-12-23T08:35:00.001+02:00

(στης ποίησης τη δούλεψη)

Μπροστά του βλέπει το βουνό, τη νύχτα πίσωθέ του
μια δρασκελιά και σίμωσε, μια δρασκελιά κι ακούσθει.

Αν δρασκελήσει στο βουνό το φως θα τον τυφλώσει
κι αν κάνει πως πισωπατεί τονε στοιχειώνει η αγρύπνια.

* * *

Μακραίνουν του τα δάχτυλα ως που δε φτάνει μάτι
και με το κρύφιο χέρι του τ' αστέρια ψηλαφίζει.

Χορτάτος απ' το πιάτο του το βλέμμα σα σηκώνει,
λέξεις από τα γένια του θα στάξουν στα μολύβια.

* * *

Φανταχτερές σωπαίνουνε στα σκιερά χωράφια,
πέφτει η δροσιά κι αρχίζουνε τραγούδια να ανθούνε

Σιμά θα πιάσουν το χορό του κάμπου οι αγγέλοι,
νύχτα θα πιούνε τους χυμούς, αυγές στο μεροδούλι.

* * *

Είχε δεξιά τον άνεμο, στ αριστερά λυγμός του
σεμνά τον ορθοπλώριζε στη στεριανή φουρτούνα.

Αστροπελέκια στα μαλλιά, στα χέρια νυχτερίδες,
στις πέντε μαύρες θάλασσες φωτίζουν τη γραφή του.

αθανασία (περίπατος με έναν ποιητή)

2010-12-20T10:42:00.001+02:00

περπατούσε στη μέση του δρόμου
Με τα χέρια του αγκάλιαζε τα σύννεφα
Με ήχους νερών μιλούσε και μου
εξηγούσε τι είναι αθανασία
Έκανα πως δεν καταλαβαίνω
Μιλούσε με ήχους δέντρων κι έκανα πως
δεν ακούω
Μια βουβαμάρα βυθού είχα και του την έδινα
απλόχερα
Μια απορία στα μάτια είχα
βράχο κοφτερό στα φρύδια μου κι απάνω του
σκαρφαλωμένη μια απόγνωση
έτοιμη να βουτήξει στο πέλαγο της σιωπής
Το 'βλεπα πως μου απαντούσε σε κάθε του βήμα
έψαχνε τον εαυτό του στις βιτρίνες
μα
σ' όλες τις τζαμαρίες καθρεφτιζόμουν εγώ
Μια κουβέντα μου αρκούσε
"Κατάλαβα" είπα
θριματισμένα γυαλιά στα πεζοδρόμια
μια σπασμένη σιωπή τραυματίζει όποιον τολμήσει να την
περιμαζέψει
Κόκκινες σταγόνες αθανασίας διαλύονται στο θαλασσινό νερό
κι η μετέωρη απόκρισή μου
χάθηκε στο βυθό

νεφελώματα

2010-12-13T11:55:00.002+02:00

Αυτή η βραχνάδα στο μολύβι
είναι σαν το εφτασφράγιστο μυστικό του ήλιου που γράφει
στον ουράνιο θόλο τις μέρες μας
Χοροπηδούν τα κορμιά μας στους ιμάντες του κόσμου
Εγκαύματα στις πατούσες
Στεκόμαστε όρθιοι απ’ την ανάγκη να πεθάνουμε
Πάντα η ίδια χρυσόσκονη γλιστρά απ’ τις χούφτες μας
Θα ‘ταν πιο εύκολο να την ανασάνουμε
αλλιώτικο μερίδιο
ανεξέλεγκτη μέθη
ρινίσματα ζωής στα ρουθούνια
Ας περιμένουμε τον άνεμο λοιπόν στα καταστρώματα
καβάλα στις λέξεις καλπάζωντας στα κύματα
προς τα αστρικά νεφελώματα
χρτς χρτς
μολυβιών βραχνάδα
όσα δε χωράνε στις δικές τους τις μύτες γίνονται
ο βραχνάς των λέξεων
πήραμε μυρωδιά

"άνθρακες ο θησαυρός"..

αναδυομένη

2010-12-10T09:47:00.000+02:00

δεν ξεχωρίζεις μεσ' στο πλήθος τη φωνή μου
μία σταγόνα στα ωκεάνια δεσμά της
επάνω σου είναι γαντζωμένη η απόδρασή μου
νερό στο σώμα που αναδύεται ακροβάτης

το χάδι του ήλιου που θα 'ρθει θα τη στεγνώσει
άσπρο αλάτι στο κορμί σου και σωπαίνει
γλύφεις το δέρμα σου, στο στόμα σου θα λιώσει
μιλάς και μέσα απ' τη φωνή σου ξαναβγαίνει.

ιδιοτέλεια

2010-12-06T23:37:00.003+02:00

τα παλιά κρεβάτια συμπαθώ
περισσότερο
Μια κουβέρτα σκεπάζει τις διαμελισμένες τους
νύχτες
πιο κάτω ένα σεντόνι κλείνει τα στόματα
πνίγει τις κραυγές
ήχους που πήρε μαζί του το στρώμα
για πάντα

Το ξύλο τους ποτισμένο αίματα καυτά
υγρά χνώτα
Στην πλάτη τους
μαρμαρωμένα συμπλέγματα ωρών που στη ζυγαριά γίνονται
χρόνια

Είναι φορές που τα 'χω δει να τους κόβονται τα πόδια
κι αν το μπορούσα
θα τους έδινα τα δικά μου
όταν
οι τριγμοί που ψιθυρίζουν στον πόνο τους
φανερώνουν μυστικά
ανθρώπων ανομολόγητα

Λησμονημένα κρεβάτια συμπαθώ
τα καλοπιάνω με αγκαλιές μη με προδώσουν

ΚΩΜΑ

2010-12-02T12:16:00.001+02:00

λοιπόν
οι λέξεις που προσφέρονται στην αγορά
κρύβουν πολλαπλά δώρα
είναι ακάλυπτες επιταγές με δικαστικές αποφάσεις που
εκκρεμούν
ή κρέμονται στ' αφτιά μας σκουλαρίκια
καθαρού μετάλλου εξορύξεις
εμένα μου κλήρωσε κεφαλαία γράμματα
καμπουριάζω ως τις υπόγειες ώρες από το βάρος τους
με μητρώο βεβαρυμένο ασφαλώς
προσκυνώ την αφεντιά σας
Κ με Καρπούς στα Κλαδιά του
Ω Ωρολόγιο πρόγραμμα δίχως καταχωρήσεις πολλαπλό επιφώνημα Ω!
Μ Μιλάει με Μαρτυρίες Μυστικές του Μέλλοντος
Α παίρνει απ' την Αρχή των Αστεριών το μέτρημα
βλέπω καλύτερα τώρα
διπλωμένος στα δύο τις φωτιές που ανάβουν γύρω μου και κλαίω
κρυφά
κάτω απ' τα μεσημέρια είναι τα μεσάνυχτα
κάτω απ' τα βράδυα είναι τα μεσάνυχτα
κάτω απ' τα μεσάνυχτα είναι τα μεσάνυχτα
δώδεκα καμπανιές σιωπής με συντονίζουν σύγκορμο
απολυμένος ωρομίσθιος της ποίησης
που
τελικά δεν αγόρασε
νηστεύω το λοιπόν
πλήρως απασχολούμενος σε αλλότρια
το αύριο εξοστρακίζεται στο στέρνο του χρόνου μου
και ποιος ν' ασχοληθεί με πυγολαμπίδες ;

σε κάποια εντατική απούλητος
έμπλεος γαλήνης και λέξεων ενδοφλεβίως μεταγγιζομένων
δωρεάν

2079

2010-11-30T23:13:00.004+02:00

πέντε λεπτά αναμονής
σαλιγκάρι που βγαίνει στο φως
ο φόβος
η τροχιά του
δέκα πόντοι ζωής
από 'δω, μέχρις εδώ

"το είδες αυτό;"

πέντε λεπτά
από πού να αρχίσει κανείς;
αχνάρι-αχνάρι ζωή πλαστογραφημένη σε
τσιμεντένιες αυλές
και δεν είναι σάλιο
ούτε αίμα είναι
μια ηρωική πράξη αρχής και τέλους δίχως
πληγές
δίχως φιλιά
αποτυπώνεται

"κάτι βλέπω"

πέντε λεπτά
μια γραμμή που δε χώρεσε πουθενά
και περάστηκε στα αρχεία μαζί με τα υπόλοιπα
ακριβή φωτοαντίγραφα

"τίποτα"

..και πού να τελειώσει;

εξομολόγηση

2010-11-29T15:53:00.005+02:00

ή αλλιώς "αντάρτικο σε δεύτερο πρόσωπο"

φοβάμαι τις μέλισσες
εκείνες που δραπετεύουν και κάνουν αντάρτικο
αυτές περισσότερο

οι άλλες μου δίνουν το μέλι τους
-τι να φοβηθώ;-
άσε που έχω την ανάγκη τους

τις αποστάτριες φοβάμαι
δαγκώνουν χωρίς αντάλλαγμα

είδα κάποτε ένα τέτοιο μελίσσι σκαρφαλωμένο στα τείχη της
καστροπολιτείας και
το άφησα στην αυτάρκειά του
στην αφάνειά του
για να με αφήσει στο φόβο μου
στην αφάνειά μου

να πάω να βρω τη γλυκιά σταγόνα που με θρέφει
στην ασφάλεια των καπιστρωμένων

κι είναι ένα μέλι αυτό που δεν το χορταίνω!

το πράσινο σπίτι

2010-11-22T15:11:00.003+02:00

Δεν ήταν ώρα για να κυκλοφορεί κανείς στο πράσινο σπίτι. Η νύχτα σκέπαζε τα ζωντανά του χωριού, άλλαζε την όψη των σπιτιών και των δρόμων, έθρεφε στην κοιλιά της τη νέα μέρα και πονούσε ως το μελλούμενο γεννοβόλημα, την τελευταία πράξη της ζωής της, πριν το νιογέννητο ρουφήξει σταγόνα-σταγόνα όλο το σκοτάδι απ’ το ρωγοβύζι της μάνας του. Είναι ένας πόνος που τον μοιράζονται όλα στην πλάση. Όσα έχουν ψυχή κι όσα δεν έχουν. Αυτά τα δεύτερα πονούν μάλιστα περισσότερο κι αν κάποιος δοκιμάσει το βουβό πόνο θα καταλάβει το γιατί. Στον τοίχο της σκάλας το φεγγάρι σχημάτιζε τη σκιά μιας γάτας που άφηνε τα λασπωμένα χνάρια της στα σκαλοπάτια. Ο κήπος του πράσινου σπιτιού μυρίζει χώμα βρεγμένο καθώς καταπίνει το νερό του βραδινού ποτίσματος, τα λουλούδια κι οι πρασινάδες μαζεύουν τον ιδρώτα της αγωνίας τους στις φυλλωσιές τους, ο ποδοπατημένος βασιλικός αιμορραγεί τις μυρωδιές του από τις πληγές που του άφησε η αποψινή επιδρομή του τετράποδου. Χθες ξερίζωσε μια νιόφυτη γαρουφαλιά κι ο νοικοκύρης που την είδε το πρωί βλαστήμησε όλο το ζωικό βασίλειο μα και την κυρά του μαζί για την ανοησία της να ρίχνει τ’ αποφάγια της οικογένειας σ’ ένα μαντεμένιο ταψί που στρογγυλοκάθεται στο κέντρο της αυλής περιμένοντας κάθε λογής επισκέπτες. Γάτες, σκυλιά και σμάρια μύγες και σφήκες περιτριγυρίζουν το σκεύος για μια μπουκιά παράδεισο -ποιος ξέρει- ή και κόλαση μαζί. Κανείς δεν κάνει κουβέντα γι’ αυτή την ανοησία κι ας ξέρουν πως αυτή είναι ο λόγος που σιχτιρίζει θεούς και δαίμονες κάθε πρωί ο νοικοκύρης. Βέβαια κι ο ίδιος δεν τόλμησε ποτέ να απαλλάξει την αυλή του πράσινου σπιτιού απ’ αυτό το ταψί ούτε και να απαγορεύσει στην κυρά του να κάνει αυτού του είδους την αγαθοεργία καταμεσής της κατά τα άλλα πεντακάθαρης και νοικοκυρεμένης αυλής.

Η πετρόχτιστη μάντρα που χωρίζει την αυλή απ’ το δρόμο είναι πάντα ασπρισμένη. Ο ίδιος ο νοικοκύρης δουλεύει βούρτσα και ασβέστη κάθε Παρασκευή, εκτός κι αν ο καιρός δεν του το επιτρέπει. Κάτι τέτοιες μέρες κλείνεται στην αποθήκη και καταπιάνεται με ένα σωρό, άσκοπες στην πλειοψηφία τους, δουλειές μόνο και μόνο για να ακούει τη βροχή στον τσίγκο που σκεπάζει παλιά έπιπλα, τρύπια λιόπανα, σκουριασμένα ποδήλατα, βαρέλια άδεια, βαρέλια γεμάτα κι όσα άλλα παραπαίδια και μη της περιουσίας του φυλακίζονται εκεί μέσα. Καθισμένος στο ξύλινο σκαμνάκι που του έφτιαξε ο πατέρας του και που τόσα χρόνια αντιστέκεται στο σαράκι και την υγρασία που το κατατρώγουν, ακούει τις κουβέντες που του λέει η βροχή και που τόσα χρόνια από κανένα ανθρώπινο στόμα δεν έχει ακούσει. Μα κι ο ίδιος, κουβέντες που δεν έχει πει σε κανέναν μουρμουρά στη βροχή σε έναν διάλογο που σταματά μονάχα όταν περάσει κανείς το κατώφλι της αποθήκης. Τότε η μουρμούρα του μετατρέπεται σε τραγούδι, ότι τραγούδι του έρθει πρώτο στο νου, για να μην προδοθεί η μυστική κουβέντα του. Όλοι στο σπίτι ξέρουν πως ήθελε να γίνει τραγουδιστής αλλά η μοίρα τον γέννησε σε μια αγροτική οικογένεια σ’ ένα μικρό χωριό της επαρχίας και από μικρό παιδί έμαθε να ανασταίνει τη γη και να ‘χει τα δέντρα και τα αμπέλια του σαν παιδιά του. Ένα κομμάτι της οικογένειάς του που με τους καρπούς του πορεύονται τα υπόλοιπα μέλη της.
Δυο κορίτσια του χάρισε η κυρά του και πολλές ευτυχισμένες στιγμές σ’ ένα ήσυχο σπίτι που ποτέ δεν απασχόλησε τα κουτσομπολιά του χωριού. Για το «Νικόλα τον κρασά» κανείς δεν είχε να πει τίποτα, παρά μόνο για το εκλεκτό κρασί του, το «καλύτερο του χωριού», που χάρη σ’ αυτό από τα χρόνια του πατέρα του κιόλας, το όνομα της ταυτότητάς του ήταν για τους περισσότερους ξεχασμένο. Τα κορίτσια του γίναν καθηγήτριες και έκαναν οικογένεια στην πρωτεύουσα. Χριστούγεννα και Πάσχα μαζεύονται όλοι στο πράσινο σπίτι κι ο κυρ-Νίκος ζει ξανά τα παιδικάτα του μαζί με τα κρασοπουλάκια του -έτσι φωνάζει τα εγγόνια του- και τους μαθαίνει τα μυστικά και τις ιστορίες του τόπου του. Κι είναι το πράσινο σπίτι ένας παράδεισος γι αυτά, ένας κόσμος που γίνεται δικός τους για κείνες τις μέρες και που δεν καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να τον αποχωρίζονται όταν οι γιορτές τελειώνουν και επιστρέφουν στις πολυκατοικίες και τα χρωματιστά δωμάτιά τους που δεν έχουν ούτε αυλή, ούτε τζάκι, ούτε δέντρα για να σκαρφαλώνουν κι ούτε παππού και γιαγιά να τους κάνει τα χατίρια.

Σήμερα το ταψί είχε ψαροκόκαλα, σκυλί δεν πλησίασε, και οι γάτες της γειτονιάς έκαναν τρικούβερτο γλέντι στην αυλή του πράσινου σπιτιού. Ο μπάρμπα-Νίκος καταπιάνεται με τα λουλούδια του κήπου, προσπαθώντας να περισώσει ότι μπορεί από τη νυχτερινή επιδρομή των τετράποδων. Η Κυριακούλα, η γυναίκα του, σκουπίζει τις λάσπες απ’ τα σκαλοπάτια κι ακούει θεούς και δαίμονες να παρελαύνουν από το στόμα του αντρός της. Όπως πέφτουν επάνω της οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ζωντανεύει κάτι από το μικρό κορίτσι που έτρεχε στους δρόμους του χωριού και στις αλάνες κι όπως κρυφογελάει με το παραλήρημα του μπάρμπα-Νίκου αν την έβλεπε κανείς θα νόμιζε πως η Κυριακούλα έγινε και πάλι το ομορφότερο κορίτσι της Ραχούλας. Γιατί εκτός από το καλύτερο κρασί ο Νικόλας ο κρασάς είχε και την ομορφότερη γυναίκα και πειράζοντάς τον οι φίλοι του στο καφενείο του έλεγαν πως με αυτό το κρασί τη μάγεψε και ‘κεινη στραβώθηκε και τον πήρε.

-Τι φωνάζεις χριστιανέ μου; του είπε η Κυριακούλα κάνοντας την ανήξερη και μόλις καταφέρνοντας να πνίξει το γέλιο της.
-Φτου!!! Έκανε ο Νικόλας φτύνοντας στο χώμα ενώ άνοιγε έναν λάκκο για να φυτέψει τον πληγωμένο βασιλικό. Αυτός δεν πρόκειται να πάρει τα πάνω του, συμπλήρωσε με παράπονο και ικανοποίηση μαζί που του ‘δωσε επιτέλους σημασία η γυναίκα του. Εκείνη τότε κατέβηκε τις σκάλες σαν κοριτσόπουλο, το φουστάνι της ανέμιζε όλη την κοριτσίστικη χάρη που της έδωσε απλόχερα ο πρωινός ήλιος κι ακούμπησε τον ώμο του άντρα της λέγοντάς του
-Ξέρεις εσύ να τ’ αναστήσεις κι αυτό.. Και πράγματι τα χέρια του Νικόλα έδιναν όλη τη σοφία τόσων χρόνων στα έρμα τα φυτά και κείνα άπλωναν τις ρίζες τους τόσο στο χώμα όσο και στην ψυχούλα του μέχρι την επόμενη φορά που κάποιο τετράποδο θα έμπαινε στον κήπο.
-Εκείνη την αποθήκη να συγυρίσεις, του είπε καθώς έφευγε και συμπλήρωσε «μη μπει κανα παιδί μέσα και χτυπήσει πουθενά»
Πλησιάζουν Χριστούγεννα και οι ετοιμασίες στο πράσινο σπίτι έχουν ήδη αρχίσει. Η Κυριακούλα εδώ και μέρες φουρνίζει ψωμιά, πίτες, κουλούρια, μελομακάρονα και κουραμπιέδες και ο Νικόλας πλένει και ασπρίζει τις αυλές του σπιτιού. Μόλις έχουν τελειώσει το λιομάζωμα και το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι οι γιορτές και οι μέρες που θα περάσουν με τις κόρες τους και τις οικογένειές τους.
-Μια χαρά είναι η αποθήκη, απάντησε ο Νικόλας, θα μπω να πιάσω κρασί για το μεσημέρι κι αν είναι θα δω..

Ως το μεσημέρι άρχισε να βρέχει ο καιρός και η Κυριακούλα μπήκε στην κουζίνα της να μαγειρέψει, ενώ ο Νικόλας στρώθηκε στο σκαμνάκι του κι άρχισε το κουβεντολόι με τη βροχή. Είχε κι ένα κατοστάρι δίπλα του και κάπου κάπου κέρναγε τον εαυτό του απ’ το ξακουστό κοκκινέλι του.
-Έτσι που λες.. Αν εγώ θα φύγω εσύ θα 'ρχεσαι και θα μιλάς στους τσίγκους και στα κεραμίδια.. Δεν το 'χω σκοπό βέβαια μα θα γένει κι αυτό κάποια στιγμή.. Και φορά τη φορά που ‘ρχεσαι όλο και πλησιάζουμε στην τελευταία κουβέντα μας.. Κι ενώ περίμενε την απάντηση της βροχής ένα νιαούρισμα τον έκανε να τιναχθεί απ’ τη θέση του και ν’ αρχίσει να ψάχνει έντρομος γύρω του για τον απρόσκλητο εισβολέα. Πίσω από ένα μπαούλο πρόβαλε το μουτράκι του το μικρό τετράποδο γουρλώνοντας τα μάτια του πριν αποφασίσει προς τα πού θα ξεφύγει. Ο Νικόλας απέναντι στο ζωντανό και το ζωντανό απέναντι στο Νικόλα, με τις τρομάρες τους στη μέση να καυγαδίζουν κι εκείνοι ακίνητοι έχοντας στ’ αφτιά τους ο καθένας τον χτύπο της δικής του καρδιάς, λες κι η βροχή σταμάτησε μονομιάς.. Όπως είναι φυσικό μ’ ένα σάλτο το γατί βρέθηκε στην αυλή κι ο Νικόλας ακόμα και αντανακλαστικά μικρού παιδιού να 'χε δε θα μπορούσε να σβερκώσει το μικρό τετράποδο όπως προς στιγμήν σχεδίασε το θολωμένο για εκδίκηση μυαλό του. Το μόνο που κατάφερε ήταν να βγει στη βροχή και να προγκίξει το έντρομο γατί που κοντοστάθηκε στην αυλόπορτα, σαν για να τον περιγελάσει για την φιλόδοξη μα αποτυχημένη προσπάθειά του. Μουσκεμένος ως το κόκκαλο, μπήκε στην αποθήκη, γέμισε ένα μπουκάλι κρασί, σφάλισε σφιχτά την πόρτα και πήγε στην κουζίνα για να φάει με την κυρά του.
-Μούσκεμα έγινες χριστιανέ μου! Τον μάλωσε η κυρά του.. Μπα σε καλό σου, πού γυρνάς μεσ’ στη βροχή; Θα πουντιάσεις!
-Βάλε να φάμε! Της είπε κοφτά και πήγε ν’ αλλάξει τα βρεγμένα του ρούχα ενώ η Κυριακούλα σταυροκοπιόταν για την κατάντια του αντρός της.
-Καλά κύρη μου! Έτοιμο είναι..

Πέρασαν οι μέρες, γέμισε ο πάγκος της κουζίνας γλυκά και καλούδια κι έφτασε η μέρα που ήρθαν τα κρασοπουλάκια με τους γονείς τους στο πράσινο σπίτι. Δεν είχε ξεχάσει ο κρασάς την επίσκεψη του τετράποδου στην αποθήκη και γι αυτό ορμήνευε κάθε τόσο τα εγγόνια του να μη ζυγώνουν προς τα εκεί, μην τυχόν κι αφήσουν την πόρτα ανοιχτή και ξαναμπεί το γατί. Μα όσο το λεγε στα κρασοπουλάκια τόσο η περιέργειά τους φούντωνε και το 'βαλαν σκοπό μέχρι το τέλος των διακοπών να καταφέρουν να ξεγλιστρήσουν από την έννοια του παππού, να μπουν στον απαγορευμένο χώρο και να λύσουν το μυστήριο της εντολής του.
Ανήμερα τα Χριστούγεννα κι ενώ ο Νικόλας έκανε τη βόλτα του στο καφενείο με τους γαμπρούς του, η Κυριακούλα έβγαζε το κρέας απ’ το φούρνο κι οι κόρες τους έστρωναν το γιορτινό τραπέζι, τα κρασοπουλάκια βρήκαν την ευκαιρία να στήσουν την επιχείρηση «αποθήκη» όπως την ονόμασαν στα μυστικά τους συμβούλια τα βράδια που έπεφταν για ύπνο στο δωμάτιο που μοιράζονταν. Μπαίνοντας μέσα, δεν είδαν τίποτα που να δικαιολογεί την παράξενη απαγόρευση. Όλα ήταν όπως τα θυμούνται από τότε που μπορούσαν να μπαίνουν εκεί ελεύθερα είτε μόνα τους είτε με τη συνοδεία του παππού τους. Τα βαρέλια, τα εργαλεία του παππού, το σκαμνάκι, τα σκουριασμένα ποδήλατα, το ξύλινο μπαούλο κι όλα τα άλλα, πολύτιμα στα μάτια τους, πράγματα του αγαπημένου τους παππού. Με την απορία να ζωγραφίζεται στα παγωμένα μουτράκια τους άκουσαν πέντε μικρές πεινασμένες φωνούλες που άρχισαν να ξεπηδούν πίσω από το μπαούλο. Ένα τσούρμο κατσούλια με ορθάνοιχτα τα στόματά τους περίμεναν τη μάνα τους να τα ταΐσει κουρνιασμένα σε μια αγκαλιά άχυρα. Τα πιτσιρίκια άρχισαν ενθουσιασμένα να χοροπηδούν και να θαυμάζουν τα νιογέννητα ζωντανά. Ούτε που είχε περάσει απ’ το μυαλό τους η έκπληξη που τους είχε ετοιμάσει ο παππούς τους, όμως εξακολουθούσαν να απορούν γιατί τους το κράταγε κρυφό.
Ξοπίσω τους η Κυριακούλα που χωρίς να την πάρουν χαμπάρι τα ακολούθησε στην ανακάλυψή τους, αφού στάθηκε στην πόρτα γύρισε γρήγορα στον ξυλόφουρνο να σκουπίσει το δάκρυ της. Έτσι δακρυσμένη υποδέχτηκε τον Νικόλα κι αφού του δικαιολογήθηκε πως μπήκε καπνός στα μάτια της, θυμήθηκε γιατί τον αγάπησε και γιατί ακόμα τον αγαπάει με αγάπη που κρατά το πράσινο σπίτι ανθισμένο ακόμα και τις μέρες που οι δυο τους μονάχοι βολοδέρνουν στις αυλές και τις κάμαρές του.

κοιμηθείτε

2010-11-18T10:35:00.000+02:00

κύλησε η νύχτα
σα χάδι αδέσποτο επάνω στα σεντόνια
ρόγχοι ορφανοί συγκεντρώνονται με πλακάτ στα χέρια
προς αναζήτηση πατρίδας
Από 'κείνες που πέσαν στο πάτωμα
τσόφλια απ' τον πασατέμπο της κυρά-ιστορίας
ματωμένες χρονολογίες
που κάθησαν στο λαιμό μας πριν φτύσουμε το αίμα
το προγονικό
Από 'κείνες που χορεύουν όταν κρυφοκοιτά το φως από τις γρίλιες
όπως σηκώνεται η σκόνη
όταν η ίδια κυρά σαρώνει τις βρωμιές της

Καθαρίσαμε
κοιμηθείτε

αμνηστία

2010-11-16T11:25:00.003+02:00

γλυκό πρωινό
αγκυροβολημένο το μέλι στην κούπα
λέξεις που διαλύονται στο σύμπαν
αφήνουν μια γεύση ποιήματος
σκεπασμένα κάτω από τη γλώσσα τα νησιά που μπουκάρανε
στο στόμα
λόγια
αρχιπέλαγος
κύματα πορφυρά που χορεύουν
για επι χάρτου άσκηση πάσης φύσεως δικαιωμάτων

ποιήματα ασυντρόφευτα
ενεργοποιούν σιελογόνους αδένες

οι άνθρωποι έφτιαξαν τα πτυελοδοχεία
εν είδει αμνηστίας

μόνο

2010-11-10T12:13:00.002+02:00

συλλαβίζοντας τη νύχτα
μου στέκεται στο λαιμό το ψαροκόκκαλο τ' ουρανού
αστερισμοί ακατάλληλοι προς βρώση
και συλλαβίζω φωνήεντα μόνο
ύστερα
το υγρό καλωσόρισμα της μέρας θα με
δικαιώσει
σκυφτός στο πλαστικό κανατάκι του σκύλου γλύφω
το γάλα τ' ουρανού
χορτάτος
μα δίχως τα σύμφωνα που έφτυσα στο
μαξιλάρι

εκ του προχείρου

2010-11-05T10:57:00.000+02:00

ένα μολύβι που τσάκισε στον τελευταίο του χορό
*
ένα ποτάμι που έκρυψε με τη φλυαρία του τα λιθάρια που πληγώνουν το
κρουσταλλένιο κορμί του
*
ο χαρταετός που στην ουρά του ανθίζουν μελαγχολικά χαμόγελα
πιτσιρικάδων
*
το καθρεφτάκι που ποτέ δεν είδε τον εαυτό του κι όμως
ξέρει πως γερνά στα μάτια των άλλων
*
ριπές λέξεων σε χάρτινους τοίχους
*
τώρα που το σκοτάδι φτάνει για όλους γατιού βλέμμα
αστράφτει η πείνα μας

θαμώνες

2010-11-02T12:16:00.001+02:00

κανείς δε φοβάται τη βροχή εδώ μέσα
έχουν τα μαχαίρια στα θηκάρια τους
διψασμένοι για αίμα
οι λερωμένες λεπίδες στάζουν σύννεφα κι
αστράφτουν κάπου κάπου στα βλέμματα των άλλων
Της νύχτας ο βραχνάς θαμμένος στους ντελβέδες φυτρώνει
για να καρπίσει άγουρα μεσημέρια
Ανακατεύονται οι ζωές σε κάθε ζαριά
νυχτώνει κάτω από τα πούλια
κι όσοι ψάχνουν για αστέρια κλείνουν τα μάτια τους
Έχει άλλη γεύση ο καφές
οι κουβέντες γιγαντώνουνται σε παίρνουν απ' το χέρι
και σε σπρώχνουν σα σαϊτα προς το ταβάνι
Σιωπή
Μπαίνει ο θεός στο καφενείο
στάζει τσίπουρο στις πληγές του κι ακουμπά καπνό
πάνω τους
Μια πληγή μεθυσμένη συγχωρά
Η λησμονιά του καπνού είναι σοφότερη
κι όλοι αρχίζουν να μιλούν
έτσι που να μη ξεχωρίζουν οι κουβέντες μεταξύ τους
να νομίζεις πως τρίζουν τα ντουβάρια
κι έπειτα γελάνε
κλαίνε
"Είδα το δάκρυ των τοίχων να στάζει στα κεφάλια μας"
Σιωπή
Οι άλλοι ξέρουν
πως την καλύτερη συντροφιά την κάνουν οι σκέψεις τους
στα ξύλα που καίγονται στο τζάκι
Θα τον αφήσουν να μεταλάβει
κι έπειτα να μαστορέψει στη ζαριά του την ιστορία που δεν είπε
ποτέ σε κανέναν

φροϋδικό

2010-10-27T12:37:00.002+03:00

θα καθίσουμε σε ένα παγκάκι φάτσα στο πέλαγο
των λέξεων
οι ριπές των ανέμων θα μας ραντίσουν αιμάτινες σταγόνες
απ τα μπουγάζια του πόνου
οι υπερπόντιοι μάγειροι θα σμίγουν τη λαχτάρα της στεριάς
με τα δάκρυα των μανάδων
στο τσουκάλι που θα μυρίζει θυμάρι και ρίγανη
γιατί πόση στεριά μπορεί να χωρέσει σ' ένα τέτοιο
τσουκάλι
πόσο μπορεί να χορτάσει ο λόγος
με τη σιωπή της προσμονής

θα καθίσουμε σε ένα παγκάκι φάτσα
στην ποίηση
γράμμα-γράμμα, λέξη-λέξη θα χαιδεύει τις πατούσες μας
και το πικρό μας γέλιο καβάλα στην ανατριχίλα μας
θα γυρεύει ένα κύμα ακόμη πιο ψηλό
να κρυφτεί πίσω απ' τη γραμμή των οριζόντων
μέχρι εκεί που άλλης στεριάς το μάτι τα ξεδιαλύνει απ' το πλήθος
Φάρου ριπή στην αντάρα
ένα τραγούδι που παραμερίζει τη βαβέλ
και μαζεύει τα απαγορευμένα ζαρζαβατικά του παραδείσου για 'κείνους
που μιλούν την ίδια γλώσσα
χρώματα από κοριτσίστικα μάγουλα που τραγουδάνε φωλιασμένα στην
αμασχάλη του κόσμου

θα καθίσουμε στο τελευταίο παγκάκι της γης
μια απλωμένη κουρελού στην πάνω πάνω γραμμή του πενταγράμμου
που θα απογειώνει τα όνειρά μας για αλλού
μέχρι τότε που θα μπορεί το εδώ να τα θρέψει
κι ορθοί μεταλάβουμε της γνώσης τους καρπούς απ' της μάνας
την ποδιά

μεταμεσονύχτιο

2010-10-22T09:13:00.001+03:00

Σιωπή
Ας ανοίξει κάποιος την τηλεόραση να βγουν από μέσα
τ' άντερά μας
Δε συνήθισες
Οι γραβάτες εγκυμονούν την ελευθερία
στους κόμπους τους
Αύριο
κάθε μια απ' αυτές θα γίνει Φραγκογιαννού
Πηγαίνεις για ύπνο
πόση ακόμα σιωπή σου χρειάζεται για να ξυπνήσεις
Έπειτα
η μύγα που χορεύει στο γυαλί
κρατά το σπουδαιότερο νούμερο της παράστασης
για την ώρα
που θα ονειρεύεσαι ιδρωμένα κορμιά γυναικών
Σιωπηλά
φιλάς τα ξερά χείλη του μαξιλαριού και
ξυπνάς σ' έναν κόσμο που
δεν ξέρει τίποτα απ' αυτά
Το μόνο που δεν ξέρεις είναι της γέννας οι πόνοι
Υποπτεύεσαι
ένα ποίημα που σου χτενίζει τις λαγόνες με το πρώτο του
κλάμα
Δε θα το αφήσεις να σε πάρει μαζί του
Κάποια κούνια θα χωρέσει τη νύστα σου
Κάποιος θα βρεθεί να το φονεύσει αντί για σένα
Ελευθερώθηκες άραγε ή
συλλογάσαι ακόμα ποιος θα προλάβει να κλάψει
στο ξόδι τ' αλλουνού;

αλφαβητάρι

2010-10-17T15:12:00.005+03:00

σαπουνίζω τα φθινοπωρινά κυριακάτικα απογεύματα
-με θαυμαστή επιμέλεια μάλιστα-
έπειτα τα ντύνω και τα καθίζω στο θρανίο
Πίνουν μονορούφι την πορτοκαλάδα τους να μην χαθούν οι
βιταμίνες της
και τα διαβάζω για τα μαθήματα της Δευτέρας

Εκείνα με ξεγελάνε
μου φέρνουν πουλιά στο μπαλκόνι
μου τάζουν βροχές στα δελτία καιρού
με τρικλοποδίζουν στο χορτάρι κάποιου γηπέδου
μου κλέβουν την μπάλα και το βάζουν στα πόδια

Ποτέ δεν πάνε για ύπνο στην ώρα τους
Σχεδόν άυπνα βαλσαμώνονται στα ράφια της σχολικής βιβλιοθήκης
σαν σε τιμωρία
και ξεκινούν απ' την αρχή
από το Α της Δευτέρας ως το Ω Οκτώβρη
με μια γεύση πορτοκαλιού στο στόμα
και κρυμμένη στη σάκα τους τη μπάλα

το αναπάντεχο αλφαβητάρι της επόμενης τάξης

Φουρτούνα

2010-10-03T18:53:00.001+03:00

fourtouna by alafroiskiwtos

Έχω

2010-09-24T19:47:00.003+03:00

Ένα γράμμα σιδερένιο
πεσμένο απ' την υπογραφή κάποιου ποιητή
ή σ' ένα μπρελόκ που κρέμεται
σε μια αρμαθιά "καλωσόρισες"
σε μια χουφτα φευγιό
ή χαραγμένο στα σκουριασμένα απ' την αρμύρα του Μαίστρου
κάγκελα

Έχω τη λέξη που σας αρέσει
και όχι δεν είναι κλειδωμένη πουθενά
Πάρτε το βλέμμα σας από τις τσέπες μου
Αυτές ναι
σας πουλούν και σας αγοράζουν
αλλά όχι
κλειδιά παραδείσου δεν κρύβουν

Έχω τη λέξη που σας αρέσει
κι όχι κλεμμένη δεν είναι
Μην ψάχνετε το αποτύπωμά μου στα βιβλία σας
Στο κορμί σας επάνω ναι
μια μέγγενη που σας σφίγγει τις νύχτες
για να γεμίσουν τα πηγάδια μας ιδρώτα
Κρατώ μακριά απ' τις κακοτοπιές τον κουβά μου
κι η λέξη
βλέπει στα σκοτάδια
ξέρει να κολυμπά
οι τρύπες στο δέρμα της επουλώνονται με σημεία στίξης και με
νότες
κι ας είναι απ΄ την σκουριά που στάζουν τα σαγόνια σας

Έχω τη λέξη που σας αρέσει
μια ιαχή από σίδερο
που κόβει το γάλα του ουρανού στα δυο
να ξέρουμε όλοι από ποια μεριά του θα πάμε
Κι έχω κι άλλες απ' αυτές
βολίμια που μπορούνε να μας πάνε παρακάτω
πάνω τους γαντζωθείτε

αλήθεια είναι απ' αυτές που σας αρέσουν

η λέξη

2010-09-21T12:51:00.001+03:00

έμαθα μια λέξη
δεν την άκουσα από πουθενά
σταμάτησα να ακούω
μπορεί να την είχα διαβάσει κάπου πίσω απ' τα σκίνα που έκανε την ανάγκη της και δεν
πλησίασα
ίσως πάλι και να την ήπια καθώς έπαιρνε το μπάνιο της
στον πάτο του ποτηριού
είχα ακουμπήσει στο γοφό της το θαυμασμό μου κι αυτή με
πέταξε απ' το μηχανάκι
έμαθα μια λέξη
θα 'ταν αυτή που πηγαίναμε μαζί στο σχολείο και
ζήλευα την κακή της διαγωγή
Σιχαμένοι φρουροί των γραμμάτων
εσείς ξέρετε
δεν είν' έτσι;
Δοκιμάζω τα άλφα και τα ωμέγα της απόγνωσής μου
τα βήτα και τα ύψιλον της βιασύνης μου
μπροστά στο σκονισμένο αλφαβητάρι
Τι ηλίθιος
Έμαθα μια λέξη που μου γαργαλάει τον ουρανίσκο κι ούτε που
πρόκειται να καβαλίσει το βρωμερό μου χνώτο αν δε
βεβαιωθεί πως θα τη μάθουν
κι άλλοι

στην αρχή

2010-09-18T09:17:00.003+03:00

Σεπτέμβρηδες
Πρώτη μέρα στο σχολειό Ένα
ματαιωμένο δάκρυ έσπειρα με τα χέρια μου στα
βότσαλα για να χαθεί στην πολυκοσμία και
με την
βεβαιότητα πως θα πιάσει ο σπόρος
Θα γίνει πεταλούδα πριν προλάβει και το πετάξει στη θάλασσα
κανένα αγόρι απ' αυτά που ξαπλώνουν στους αφρούς των
κυμάτων
και σημαδεύουν το γυμνό κορμί που αναδύεται απλώνοντάς τους
τα χέρια

Λοιπόν αυτή την πεταλούδα τη συνάντησα
Παραβγαίνουμε στο τρέξιμο και φτάνω πάντα πρώτος
Όπως τα 'χουμε συμφωνήσει
με μια ανάσα περνώ τη μεγάλη λεωφόρο ακουμπώ την ποίηση και
επιστρέφω στην εκκίνηση

Καμιά φορά θα προτιμούσα να πετάω όπως αυτή
να δω κι εγώ ποιο δίχτυ
την αγκαλιάζει στη λουλουδένια καγκελόπορτα και δε
γυρίζει ποτέ πίσω

ανάκτηση

2010-09-13T12:00:00.002+03:00

Ανασαίνει στο μαξιλάρι μου
βροχές μου ψιθυρίζει όταν κοιμάμαι
Γεωργών προσευχές ανεβαίνουν ως το τσαμπί που κρέμεται
στ' αφτί του Διόνυσου
Μπαίνει απ τις γρίλιες
τεμαχισμένο σε αχτίδες φωτός που στεφανώνουν τα γυμνά
πόδια του πρωινού
Στις αλάνες μυρίζει αίμα Σεπτεμβριάτικο
υγρά ποδοβολητά πάνε κι έρχονται
Τα ξερόφυλλα σκεπάζουν τα ονειρά μας να μη φοβηθούν στη
βροχή

Πόσο μακριά είναι το φθινόπωρο και πόσο κοντά
μια χούφτα βρόχινο νερό
που δεν σύναξε το χέρι κανενός γιατί κανένας δεν
προσπάθησε

Έχω φθινόπωρα μαζεμένα στις κούτες με τα παιχνίδια μου
αποκεφαλισμένες μινιατούρες ζωής που
επιστρέφουν να πάρουν το δικό μου κεφάλι τις νύχτες
να μην έχω να δω
να μην έχω να πω
να μην έχω να γευτώ
να μην έχω να ακούσω

να μάθω να χρησιμοποιώ χέρια και πόδια

της βροχής

2010-08-22T20:39:00.000+03:00

απόδραση

2010-08-08T23:19:00.003+03:00

Οι καρποί μου σφιγμένοι στα μπράτσα της
καρέκλας
Ο αέρας που γλιστρά στο πηγούνι μου τα παίρνει όλα
μαζί του
γι’ αυτό με πονάει
Το στέρνο μου σαρώνουν λαίλαπες μέθης
Θα ‘θελα να μπορώ να με δω ξαπλωμένο
μπρούμυτα
κι έτσι όπως θα προσπαθώ να περάσω κάτω
απ’ το στρώμα
σημαδεύοντας το πρόσωπό μου στη λιθόσφαιρα της
αγρύπνιας
να μπορώ να μαζέψω τα απόνερα του πνιγμού μου

Μα είναι κι αυτή η καρέκλα
Μικροσκοπικά στρατιωτάκια με δένουν ακόμα πιο
σφιχτά
να μη μπορώ να δείξω σε κανέναν
Έτσι κι αλλιώς τα πόδια μου –στο δικό τους το χαβά-
τυλίγονται
με τα πόδια Της Γυναίκας
Αν είχαν φωνή δε θα μιλούσαν με βήματα
κάθε τους ανατριχίλα ποίημα γραμμένο επάνω στο
κορμί Της

Τα φιμωμένα χέρια μου πετροβολούν το πλήθος
κι αυτό
επιστρέφει τις πέτρες σε χειροκροτήματα
κάθε που ανοίγει η αυλαία
για τις άθλιες υποκλίσεις μου

Αισθάνομαι ηλίθιος
Μπροστά στο δίμετρο μπόι του ύπνου νόμισα πως μου
λείπουν μόνο είκοσι πόντοι για να τον
κοιτάξω κατάματα
Κι όμως στο σώμα του βρέθηκαν τα ίχνη μου
δαχτυλικά αποτυπώματα-κάφτρες που σβήστηκαν σε βρεγμένο τασάκι
Αμίλητα τα δάχτυλά μου αποδέχονται τις κατηγορίες
Τα στρατιωτάκια ψάχνουν μια πιο μεγάλη καρέκλα να με
χωράει
κι η μοναδική πληγή που δεν φρόντισα
επουλώνεται από ντροπή όταν την
κοιτάζω

αιφνιδιασμός

2010-08-04T21:57:00.003+03:00

απο μια χαραμάδα τρυπώνουν
πνοές εωθινές
στη γυαλιστερή νυχτικιά σου και κυλούν προς
την Αθανασία λίμνη
περνώντας μέσα από ανατριχίλες ανεξερεύνητες και
υποδόρεια κοιτάσματα ηδονών
Τα δάχτυλα του ήλιου στην πλάτη σου
ξημερώνουν
τα ανομολόγητα ρίγη σου και τα απολιθώνουν
στο παγωμένο βλέμμα
που απόμεινε στον καθρέφτη

ας παραμέρισες έντρομη να του κρυφτείς

οι διαβάτες

2010-07-29T20:11:00.000+03:00

Έχω ακούσει για διαβάτες μυστικούς
πίσω από πόρτες ορθάνοιχτες ψάχνουν
μια χαραμάδα για να επιβεβαιώσουν
την μυστικότητα.Έχουν τη γήινη σκόνη
στα μαλλιά, στα δάχτυλά τους μαιστράλια
Η μικροσκοπική τους φωνή ντυμένη χωριάτικα
έρχεται στο επάνω πάτωμα και σκουντάει
τα όνειρά μου ίσα για να κυλήσουν
στο φλεγόμενο πηγάδι του ήλιου. Με άγνοια
κινδύνου τα χέρια μου τα ανασύρουν καρβουνιασμένα
Μικρά κομμάτια νύχτας για να τραβώ τεθλασμένες στις
τσιμεντένιες αυλές που με γέννησαν
Αυτούς τους διαβάτες αγάπησα
κι ας μην είδα ποτέ

η κλωστή

2010-07-14T22:56:00.001+03:00

Μια κλωστή στριγκλίζει γλύφοντας τον

αέρα

Ο αντίλαλος δίνει τα ρέστα σε

πόνο

Οι πιο σπουδαίες αγοραπωλησίες γίνονται μπροστά σε

βιτρίνες ανέγγιχτων ονείρων

Εμπορεύματα που αστράφτουν το χαμόγελό τους

στον ήλιο

τη λύπη τους κατρακυλούν στον κόρφο τους

Αχρησιμοποίητα σαπούνια αφρίζουν απ’ τη

ζήλια τους

Βρώμικα χάδια δραπετεύουν καβάλα σε ιπτάμενα

χαρτονομίσματα και

ταξιδεύουν δίχως να σκέφτονται

επιστροφή

Ακόμα κι όταν επιστρέψουν θα κάνουν πως

δεν ξέρουν

Έδωσα ένα κομμάτι στρώμα χωρίς

προφανές αντίτιμο

Ούτε τα πόδια μου έφταναν ως εκεί ούτε η

αγρύπνια μου βρήκε ποτέ

απάγκιο

Άκουσα πως οι αγοραστές έφτιαξαν μια

αποθήκη ονείρων

Τώρα που πήρα μπόι

τα ποδάρια μου περισσεύουν κι η μετέωρη πατούσα μου ανεμίζει την

αγρύπνια

ανακατεύοντας το σκοτάδι με ημέρα

παράπλευρες απώλειες

2010-07-10T14:37:00.003+03:00

Ο συνειρμός των εννιά πλησιάζει
Ένα άδειο βαγόνι που γλιστρά στις
ράγες
Αφύλακτες διαβάσεις εφευρίσκουν τον κίνδυνο
Η μόνη θέση που περισσεύει βρίσκεται στην ποδιά του
κι εκεί επιβιβάζεται κανείς μόνο απ' το
αφύλαχτο
Εννιά παρά δυο
"δε θα περάσω" Ένας δισταγμός που επισημοποιεί
την εφεύρεση του κινδύνου
Οι συρμάτινες χορδές που ενώνουν τους σταθμούς απελευθερώνουν
μια ακατάληπτη συχνότητα
Δεν έμαθες ποτέ από που
ξεκινά
Ένα βήμα σου είναι αρκετό για να μάθεις που
φτάνει
Μουγκρίζουν οι ράγες Δεν άκουσες
Καπνίζουν τα φουγάρα Δεν είδες

Στην άλλη πλευρά αναρωτιέσαι τι
πήγε στραβά
"Ένας ακόμη συνειρμός που δε με πήρε μαζί του"
κι ένα διαμελισμένο κορμί που αγνόησε τον κίνδυνο
για ένα βαγόνι αδειανό
εξαργυρώνει τα εισιτήρια της λαθρεπιβίβασης
συναρμολογώντας τις παράπλευρες
απώλειες

λάκτισμα

2010-07-01T16:47:00.000+03:00

όποιο δρόμο και να πάρεις
τα πέλματά σου θα επουλώσουν τις πληγές
της γης
Τα πιο ασφάλτινα ταξίδια σου
θα ζηλέψουν
τα χώματα που κρατάς στη χούφτα σου
Εκατοντάδες νεύματα θα ελευθερώνει το πρόσωπό σου
κουβέντες άγραφες
που βγήκαν απ το συρτάρι των
ερήμην αποσκευών σου
Δε θα μάθεις ποτέ για ποιον κόσμο ξεκίνησες κι όσο
κι αν απαρνιέσαι τις ρίζες που αμολάνε τα
πόδια σου
αυτές θα στερεώνουν τον άγνωστο προορισμό που ποτίζει
ο νυχτερινός σου ιδρώτας
Ξέρω
οι τσέπες σου με βήματα γιομάτες
χάσκουν
ανυπόγραφα συμβόλαια αγοράς

μα πώς να πιάσει κανείς το μολύβι χωρίς
να αφήσει το αντίτιμο καταγής;

Η τελευταία γκριμάτσα που θυμάμαι κοιμήθηκε κάτω απ το
μαξιλάρι
και ταξιδεύει καβάλα στο τόπι που κλώτσησες μακριά σου κι όλο
επιστρέφει

γενναιοδωρία

2010-06-21T12:34:00.002+03:00

Γεννάω τη μέρα σε σεντόνια ρόδινα
με το δεξί χέρι γνέφω στα ασπρόσπιτα να έρθουν πιο
κοντά
προσπαθώ να πιαστώ απ τα βράχια
στο αριστερό μου στίβω τον ήλιο μέχρι
να μπολιαστεί το κουκούτσι στο
δέρμα μου

Απ τα δόντια ανάμεσα ξεπηδά ο ρόγχος της
νύχτας
Ένα κουβάρι πόνου ξετυλίγεται στα πόδια μου
για να χρωματιστεί το μωσαικό της
σκιας μου
Το λευκό που λείπει φωλιάζει εκεί που κανείς δεν το
βλέπει εκτός από εμένα
πίσω απ το βουνό
πιο πάνω απ' το γέλιο του ήλιου
καρφιτσωμένες στη φόδρα της νύχτας
οι κυκλάδες των Αιγαίων
οι κάβοι των Ιόνιων
ονείρων μου

αναστεναγμός

2010-06-08T12:19:00.001+03:00

Ακουμπώ το χέρι μου σε τοίχους ατιθάσευτους
Κοιμώμενοι άγγελοι στις όχθες ονειρεύονται τη
ζωή μου
Γυρίζω σελίδα
άγραφος ο ονειροκρίτης
τις απαντήσεις δαγκώνω σφιχτά
πυκνογραμμένη η σιωπή μου μια τελευταία ένδειξη ζωής
φτερουγίζει στα αγγελικά βλέφαρα
Προδωμένο από τον αναστεναγμό μου το ακουμπηστήρι
σωριάζεται
Μια σελίδα αναμνήσεις αδειάζεται στα
πόδια των
αγουροξυπνημένων αγγέλων

Κυριακή (Κ. Καρυωτάκης)

2010-05-27T09:01:00.001+03:00

η μουσική μου στο ποίημα του Κ. Καρυωτάκη, "Κυριακή" .

"θυσιαστήριο"

2010-05-16T19:45:00.002+03:00

Από την ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη (Φαίδρα Φις) "τα όνειρα καπνίζουν".
Το ποίημα έχει δημοσιευτεί και εδώ από την ίδια.

Η μουσική μου πάνω στο ποίημα εγκαινιάζει την νέα ετικέτα της "ζώνης του Ωρίωνα".

4 λαικές ζωγραφιές

2010-05-06T11:02:00.000+03:00

Στις πέτρες κλειέται η βοή και η φωνή της νύχτας
κι εκείνου που την έστιψε αίμα κυλάει στο χέρι

κι εκειός με το γαρύφαλλο στο χέρι του που ανθίζει
συνάζει στην παλάμη του το δάκρυ όλου του κόσμου

-

Φτάσαν πουλιά στα χέρια μου μέλισσες στα μαλλιά μου
το βήμα μου τριαντάφυλλα κι οχιές τρικλοποδίζουν

αν πέσω στα τριαντάφυλλα θα θρέψω το μελίσσι
κι αν πέσω πάνω στις οχιές θα σκιάξω το θεό μου

-

στα χτήματα που σπείρανε τα ματωμένα χέρια
περπάτησε ο θεριστής με αδειανό σακούλι

στα πόδια του είναι η σπορά κι ορθός σαν είναι στάζει
το κόκκινο που πότισε το γέννημα του τόπου

-

βουνά έχει στα χέρια του στα μάτια τους νεκρούς του
ένα τραγούδι άνθισε στο στεγνωμένο αχείλι

τα εγγόνια ρίχνουν στη φωτιά ξύλα να τον ζεστάνουν
και κάηκαν αντάμα τους του γέροντα τα λόγια

όχημα

2010-04-26T18:11:00.002+03:00

Δε βλέπουμε παρά μόνο τις σκιες μας
στα υποδήματα των άλλων
να χορεύουν στο ρυθμό των ανέμων
Κάτι αδέσποτα κουρέλια
που ξεσκονίζουν το χρόνο για να ξαπλώσει το
νιογέννητο πάνω
Βογγούν οι πέτρες τον πόνο τους όταν γεννούν
τους αιώνες
Τα πλουμίδια που βαραίνουν στ' αφτιά
μας σέρνουν την ακοή ως να κυληστεί στη λάσπη
Ρυάκια τα λόγια των ποιητών
του κόσμου το δαχτυλικό αποτύπωμα σχηματίζουν
στο χώμα
Μια βραγιά ποιήματα αρνιέται ο καθένας μας
-ποιος ξεδιψά με αίμα-
και κρεμόμαστε απ τους τοίχους για μια σταγόνα ιδρώτα
ασφαλείς
πως το αποδεικτικό στοιχείο που καταπίνουμε θα αθωώσει
τα διαπραχθέντα εγκλήματα

Είναι άλλο το αίμα που ρουφάνε τα σύννεφα στο
λιόγερμα
κι άλλο αυτό που μοιράζουν οι παλμοί του κόσμου στα
μάτια μας

Παγαπόντηδες αγιογράφοι
αμαρτωλών ανέμων το σφύριγμα σας υπαγορεύει τις ανείπωτες εκπνοές
των πραγμάτων
με τις μυστικές ανθρώπινες μυρωδιές στα
ρουθούνια

Γυναίκα (νύχτα)

2010-04-19T08:21:00.003+03:00

Με έναν κουβά θάλασσα
ξεπλένω τον ιδρώτα της νύχτας απ το
κατάστρωμα
Ξημερώνει ανάποδα
Το πιο βαθύ αμπάρι βαστάει την τιμονιέρα του ύπνου
Μπρούμυτα στο ταβάνι
στο στρώμα ανάσκελα
Κι οι πόλεις του κόσμου μπρούμυτα στο σκοτάδι
Δρόμοι παράλληλοι που ερωτεύονται με το φως της
ημέρας και
συναντιώνται σε μυστικά σταυροδρόμια τις νύχτες
Ένας
ποιητής με παίρνει απ το χέρι και
μ' ένα λευκό χαμόγελο
γάλα απ της νύχτας τα βυζιά μου λέει
"πάμε να σου δείξω"

Δε θα του πω
πως όταν κοιμάμαι με τη ντουλάπα ανοιχτή
ένα ζευγάρι μαύρες γόβες που απόκτησα πληρώνοντας ένα πουγκί ύπνου
μου
μαρτυρά τα πάθη των δρόμων που τέμνονται στις
σόλες τους