Τρίτη, Ιουνίου 26, 2018

της "δε με λένε"


Για εσάς, το σπίτι είναι πάντοτε ανοιχτό. Στην είσοδο έχω αφήσει ένα στενό του Γιβραλτάρ για να καταλάβετε. Σκουπίστε τα παπούτσια σας στον Ωκεανό· είναι βέβαιο πως δε θα επιπλεύσετε. Θα ακούτε, από τα πρώτα σας κιόλας βήματα, ένα γνώριμο τραγούδι. Μ' ένα χτύπημα του τακουνιού σας, μπορεί και να γίνει άγνωστο. Πα' να πει περισσότερο ασφαλές. Πόσοι Ατλαντικοί Θεέ μου, πόσα Φάδο σας κρατούν εκεί έξω; Είπα πως είναι ανοιχτά για σας; Το είπα, δε γελιέμαι. Πείτε μονάχα πως δέν σας λένε. Υπάρχει μόνο ένα όνομα που δεν μπορεί να είναι το δικό σας. Αυτό πείτε λοιπόν κι έπειτα δώστε μου λίγο χρόνο. Κουμπώνοντας το λουράκι του παπουτσιού σας, όσο πιο σφιχτά μπορείτε, ώστε να μη φεύγουν οι νότες απ' τον αστράγαλο. Ή μαζεύοντας δυο-τρεις χούφτες θάλασσα· μια ευγενική χειρονομία αυτή η προσφορά σας προς τον οικοδεσπότη. Αυτό μόνο χρειάζομαι, λίγο χρόνο.


 Όλα θα είναι έτοιμα. Πίσω απ' την πόρτα γίνονται μυστικές συμφωνίες, σε μια γλώσσα που δεν την ξέρω. Αυτό κι αν είναι ασφαλές. Με τον επόμενό της τριγμό θα υπογράψω μια καταδίκη που για την εκτέλεσή της θα εγγυηθείτε εσείς

Δεν υπάρχουν σχόλια: