Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2017

τα γυαλιά

Ασκούμαι σε συνθήκες γήρατος
Στις λακούβες ισορροπώ
πότε με το ένα πόδι
ή και τα δυο
άλλοτε με τα μάτια ή τη γλώσσα
μετρώντας κάθε φορά το χάσμα
κατά προσέγγιση

Με τα χέρια σε έκταση
ψηλαφώ τις ρυτίδες του αέρα
Αυτές είναι που δε μ' αφήνουν ν' ανασάνω
Ή μάλλον μ' αφήνουν
δίνοντάς μου κόμπο-κόμπο
το αντίδοτο της ασφυξίας που μεσολαβεί

Οι αράχνες στα κατώφλια με συλλαμβάνουν 
Ξεφεύγω με αντάλλαγμα κανα-δυο αναμνήσεις
ή και όσο-όσο
ανάλογα με τους ιστούς
που μπορεί για παράδειγμα
να μπουν στα μάτια μου
ν' ασπρίσουν τα μαλλιά μου
ή να κρατήσουν λάφυρο
κάτι άχρηστο στην καλύτερη

Τις ασφάλτους που θα 'ρθουν φοβάμαι
Αν δεν έχω γυαλιά για κοντά
όπως δε θα μπορώ
να κάνω ούτε βήμα προς τα πίσω
ο τελεσίδικος οδοστρωτήρας
θα τα διορθώσει όλα
μπροστά στα μάτια μου
Δε θα δω
ούτε ανάσα θα πάρω
κι όλη αυτή η άσκηση θα πάει στράφι

1 σχόλιο:

Μπράλιστα!!! είπε...

Επιφανειακά, συνυποδηλωτικά απαισιόδοξος, ουσιαστικά προοδευτικά μαχητικός... Keep walking, ξάδελφε, είσαι ο φάρος που περιστασιακά μας βγάζεις από τα λαγούμια του σκότους μας...