Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2016

εύνοια

Στο κρυφτό είχα ένα σκοτάδι τσέπης
-μεγάλη ευκολία αυτό-
και δε μ’ έβρισκες
Σου ‘φτιαχνα ένα μονοπάτι και το φώτιζα
μ’ ένα φως που δεν ήταν αλήθεια
Ούτε το μονοπάτι ήταν
-και πώς να ‘ναι;-
Έχω ξεχάσει να δουλεύω το χώμα
Να μεριάζω τα βάτα
Τα χειρωνακτικά είναι περιττά για έναν τέτοιο δρόμο
σαν κι αυτόν που σου ετοίμασα
Εσύ τον ακολούθησες
Δε με βρήκες γιατί ήμουν παντού
Συνέχιζες ακολουθώντας τα χνάρια στα χώματα
Μάτωνες τα χέρια σου στους αγκαθωτούς θάμνους
Η αλήθεια σου ήταν κόκκινη και μύριζε απελπισία

Έτσι σε οδήγησα στα πεινασμένα σκυλιά
Αυτή μου η μεσολάβηση θα μου εξασφαλίσει
-για την ώρα-
την εύνοια των συνενόχων μου
ώστε να μην είμαι ο επόμενος
Βάζω το σκοτάδι στην τσέπη
Δε μου χρειάζεται πια

Δεν υπάρχουν σχόλια: