Σάββατο, Οκτωβρίου 22, 2016

το πάτωμα




 Το ξύλινο πάτωμα έφτιαχνε ένα ηχητικό αποτύπωμα για κάθε του βήμα. Έχει γεμίσει ίχνη το δωμάτιο. Και συνεχίζει να το γεμίζει ίχνη από τα ανεξέλεγκτα πέρα-δώθε του. Από την πόρτα στο παράθυρο και πάλι πίσω. Είναι κλειδωμένος. Έχει κλειδώσει την πόρτα, έχει πετάξει το κλειδί από το παράθυρο και περπατάει. Το πάτωμα τρίζει. Τα ίχνη σκεπάζουν το ένα το άλλο. Ίσως είναι ένας τρόπος να μην καταλάβει κανείς τη διαδρομή του, σκέφτεται.



Κανείς να μην μπορέσει να μετρήσει με βεβαιότητα τα βήματά του όταν σπάσει την πόρτα. Γιατί κάποιος θα την σπάσει αυτή την πόρτα. Μα και πάλι όλα αυτά τα τριξίματα δε θα μείνουν εκεί. Δε θα προλάβει να τα πάρει ο αέρας που θα μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο. Θα έχουν ήδη απορροφηθεί από τους τοίχους. Θα τα ‘χει σβήσει ο χρόνος που μεσολάβησε. Το πάτωμα θα κρατά το στόμα του κλειστό σχετικά με το συμβάν. Ή μάλλον θα τρίζει γι' άλλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: