Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2016

διάφανο


“κρύος αέρας την τύλιξε
και μια μυρωδιά από χώμα κι έρωτα*


Μου φάνηκε
Η γυμνή σιλουέτα του ζ
Χόρευε στο τραπέζι
Ένα παιχνίδι
Με τη ζωή και το θάνατο
Μου φάνηκε
Απ' αυτό το διάφανο απόγευμα
Που με τύλιγε
Δε θα μπορούσε άλλωστε 
Να μη φανεί
Κι είναι ανώφελο πια να κρυφτεί
Οτιδήποτε



*από το διήγημα “οι γουργουλιάνες” της Φωτεινής Βασιλοπούλου και τη συλλογή διηγημάτων
 “για μια χούφτα ζωή” (Γαβριηλίδης 2015)

Δεν υπάρχουν σχόλια: