Κυριακή, Μαρτίου 06, 2016

η ευκαιρία


Μοίρασαν τις καρέκλες. Όσοι περίσσευαν στάθηκαν όρθιοι. Πήραν ν’ αρχίσουν την κουβέντα έπειτα. 
Γρήγορα σε κάθε γωνιά του δωματίου, λέξεις πετούσαν ανάμεσα στους καπνούς κι έβρισκαν το δρόμο τους στο
 χαμηλό φως. Οι πιο ακίνδυνες απ' αυτές έπλεκαν ιστους στα ταβάνια. Κάποιες άλλες έστηναν τις φωλιές τους
 σε ώτα ευήκοα. Οι πιο εχθρικές ήταν αυτές που τραβούσαν τις καρέκλες απ’ όσους κάθονταν. 
Όσοι ήταν υποψιασμένοι, προλάβαιναν να σταθούν στα δυο τους πόδια και μ’ ένα πήδο ν' αρπάξουν την
 ευκαιρία απ’ τα μαλλιά. Για να σωθούν λοιπόν έπεφταν μπρούμυτα στο τραπέζι, πάνω στα άψυχα κορμιά
 που είχαν προηγηθεί, ψηλώνοντας έτσι το σωρό, περήφανοι γι’ αυτό τους το ένδοξο τέλος. 
Οι άλλοι συνόδευαν την πτώση τους στα πατώματα μ’ όποιο φωνήεν έβρισκαν εύκαιρο.
 Κρατούσαν “το ίσο” στη Βαβέλ του δωματίου μ' αυτές τους τις κραυγές. 

Οι από την αρχή όρθιοι, έκαναν τη βρώμικη δουλειά. Με μια σκούπα στο χέρι έβαζαν τάξη στο χώρο απ’ τις 
πεσμένες λέξεις και τ’ αποτσίγαρα. Στα διαλείμματά τους βούλωναν τ’ αφτιά με τις παλάμες τους, για να μην 
ακούν και προετοίμαζαν τις επόμενες λέξεις που -ποιος ξέρει- ίσως και να τους εξασφάλιζαν μια θέση κάπως 
πιο αξιοπρεπή.





Δεν υπάρχουν σχόλια: