Δευτέρα, Φεβρουαρίου 01, 2016

R.E.M.

Έσβησα το ραδιόφωνο. Μια μικρή αντηχηση που πάσχιζε να διατηρηθεί στους τοίχους του δωματίου ξεψύχησε στα σαγόνια της σιωπής. Απλώνεται τώρα αυτή, πάει να με σκεπάσει κι εμένα όπως κάθε βράδυ. Για να μην της υποταχτώ λοιπόν απόψε εφηύρα μια νύχτα. Τόσο μεγάλη που να χωρά τον κόσμο ακόμα και σ' αυτή τη διαστολή του. Τόσο μικρή που να μπορώ με ασφάλεια, στα όρια αυτής της νύχτας να αλλάξω πλευρό. Δε θα δίνω στόχο έτσι, κι αυτό θα είναι αρκετό για όλα τ' άλλα.
Η συνέχεια του τραγουδιού φυτρώνει στο γόνιμο μαξιλάρι, έτσι όπως οι φάσεις του ύπνου περνούν τους φυσαρμόνικους πόρους του. Σε μια πρόσοψη ζωής προβάλλεται τώρα ένα όνειρο. Μπροστά της ένας δρόμος κάπου στα χίλια εννιακόσια δέκα. Περνά ένα κάρο και σηκώνει υλικό ξυπνήματος από εφιάλτες ενός αιώνα και βάλε. Η πρόσοψη μ' ένα σύντομο τρεμόπαιγμα των ματιών σωριάζεται στο πάτωμα -εδώ να- στα πόδια μου. Ενθυμήματα αιωρούνται, μόρια σκόνης επιδρούν στην όσφρησή μου και μια αλλεργική αντίδραση ανοίγει το ραδιόφωνο. Λειτουργεί ως να μην το 'σβησα ποτέ, μα είναι συντονισμένο σε συχνότητες που δεν είναι αντιληπτές από ανθρώπινα αισθητήρια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: