Τρίτη, Νοεμβρίου 03, 2015

Ργω

     Ήρθε απαλά στον ύπνο μου, με δάκρυα αυθεντικά. Φρόντισε να στάξουν από τα αναμμένα μελισσοκέρια που με κοίταξε, ακριβώς στα δάχτυλα των ποδιών μου. Για τη θρέψη του ύπνου αυτή η προσφορά της. Κι ο λυγμός που λεφτέρωσε στα σεντόνια κι αυτός στη δούλεψη τ' ονείρου. Τρία γράμματα. Ρο και Γάμμα κι Ωμέγα. Κι έτσι όπως καβάλα στην ανάσα της διέσχισαν τα σημεία του ορίζοντα, έφτασαν ξέπνοα στα αφτιά μου. Ρο και Γάμμα κι Ωμέγα.
     Ργω τ' όνομά της. Μονοσύλλαβο κι αστήριχτο. Καταδικασμένο να πέσει στο ξύπνημα. Στα δάχτυλα των ποδιών μου η πρώτη κίνηση έπειτα. Εκεί κι η τελευταία της προσπάθεια να μην είναι ο καπνός το μοναδικό ίχνος που θ' αφήσει όταν σβήσουν τα μάτια της.

Δεν υπάρχουν σχόλια: