Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2015

δημόσια ουρητήρια


Ξεπλένονται
Οι αφροί της λύσσας μου παίρνουν
μαζί τους στα βαθιά
αυτά που τους μολύνουν τα χέρια
Λιγοστεύω κάθε φορά
Τι να σου κάνω όμως
ένα σαπούνι είμαι
Και τι μπορεί να κάνει ένα σαπούνι
για τ' άλλα τους;
Κρίματα βαριά κι αμαρτίες τα λεν'
κι επιμένουν
Εγώ λιγοστεύω
Ας τους ικανοποιώ την ανάγκη
με αρώματα
δεν αργούν ν' αντιληφθούν την απάτη
Κάποιοι επιστρέφουν
και σα να μ' εκδικούνται
(δεν τους φτάνει που λιγοστεύω)
με κρατούν κάτω απ' τη βρύση
σφιχτά στα χέρια τους
Λίγο πριν με παραμορφώσουν
τους ξεγλιστρώ
με διαβήματα θαρραλέα
Με λίγη τύχη
την επόμενη φορά
δε θα με περιμαζέψει κανείς
και θα στεγνώσω στα λερά πατώματα
σε μια αθανασία αφυδατωμένη

Δεν υπάρχουν σχόλια: