Κυριακή, Οκτωβρίου 19, 2014

ιχνογραφία



Πιάνω το μολύβι
Φκιάνω στο χαρτί ένα σπίτι
Το σπίτι που ζήσαμε πεθάναμε
Στοιχειώσαμε τους τοίχους
Τα λόγια μας τα παλιά
 κάνουν ρίμα με τους ήχους
Το τρίξιμο της πόρτας
Ο αντίλαλος της σιωπής
Επέμενες να ζήσουμε κι άλλο
Έμαθες πως δε γίνεται
Αυτή την επιμονή σου τη φύτεψες στον κήπο
Κι έγινε χλόη που γελά
Μας περιγελά
Κυλιούνται πάνω ανάμνησες  γυμνές
«Κι από πού θ’ ανασαίνω;» ρώτησες
Είπα αδιάφορα «θα δεις»
Επισκέπτες στο σπίτι
Ψάχνουν
Αγγίζουν
Μυρίζουν
Ακούν
τις εκπνοές απ’ των τοίχων τις ρωγμές
Χορτάρια
«είδες λοιπόν;» σου είπα
Η τελευταία κουβέντα δική σου
Πάνω στη χλόη είδες την αταίριαστη ανάμνηση που
κύλησε ντυμένη και ψιθύρισες
«ψέματα»
Το ‘ξερα απ’ την πρώτη μολυβιά

Δεν υπάρχουν σχόλια: