Παρασκευή, Οκτωβρίου 10, 2014

στους ελαιώνες

Τα βήματά μας βούλιαξαν στο χώμα
Η βροχή είχε αφρατέψει τη σκέψη μας
Το νερό έφθανε ως τις ρίζες μας
Κι έμοιαζε να πατάμε καλύτερα στη γης
Να βγάζουμε βλαστούς νέους
Σε λίγο δε θα μπορούσαμε να περπατήσουμε με
τα πόδια
Σε λίγο όλα θα ξεκινούσαν απ’ την αρχή
Στα περβόλια
Μόνο δέντρα γύρω μας αιωνόβια
Ήξεραν για ιστορίες ανθρώπων και μας έλεγαν
Έμοιαζε να στέκουμε καλύτερα τώρα
Θα ‘ρχονταν άραγε η ώρα
Να πούμε τις δικές μας ιστορίες;






Δε λογαριάσαμε
Τις ξηρασίες που θα μας σφάλιζαν τα στόματα
Τις πλημμύρες που θα μας έπνιγαν τη μιλιά
Να είχαμε πάρει άλλο δρόμο
Σε κλαδί τρυφερό προστρέχουμε για ελπίδα λοιπόν
απλώνοντας το χέρι
Κι αν κάποιοι το έβαλαν στα πόδια
Και κάτι να σώσουν μπόρεσαν
Οι άλλοι
Εκεί στους ελαιώνες
Καρπίζουν τη σωτηρία των άλλων
Λάδι για καντήλια ανάμνησης

Δεν υπάρχουν σχόλια: