Σάββατο, Μαρτίου 29, 2014

από κάτω

χειμώνας στα χέρια μου
οι ζαριές που 'φερα τα έκαναν μούσκεμα
δίχως καθυστέρηση
η άνοιξη θα μου φορέσει χειροπέδες
"να πάμε παρακάτω"
θα πει
και θα πάμε
κάτω απ' το τραπέζι η παρτίδα παίζεται
άγρια όμορφη
σιωπή
φυλακής
το ημερολόγιο των ηττημένων

1 σχόλιο:

Μπράλιστα!!! είπε...

Μάλλον φταίει η ψυχολογική μου κατάσταση αλλά νομίζω ότι το ποίημα το έγραψες για μένα. Παρόλο που μπήκε η άνοιξη, χειμώνας επικρατεί γιατί στεναχώρησα την κουμπάρα μου... Να δω πώς θα με συγχωρέσει... Αυτοί οι βλακώδεις αστεϊσμοί μου... Φιλιά πολλά!!! Σας περιμένουμε πως και πως...
Υ.Γ.: Το ποίημα πάλι σου μιλάει κατευθείαν στην ψυχή. Μακάρι η άνοιξη να προσπεράσει τα παιχνίδια που παίζονται κάτω από το τραπέζι, να διώξει μακριά τον χειμώνα, να αποφυλακίσει τη φωνή όλων εμάς τον ηττημένων και να κόψει τη δική μου λαλιά κάθε φορά που θα θέλω να αστειευτώ με κάποιον...