Κυριακή, Οκτωβρίου 20, 2013

το τραγούδι

Άφησα ένα τραγούδι στο περβάζι
Ένα αεράκι θέλει να το ξεγυμνώσει
να δει τα λευκά του πόδια
που διπλώνουν το ένα στο άλλο
για να μη φύγουν οι νότες απ΄το εσώρουχο

Το τραγούδι μου

Φορεματάκι του κυματίζει
Μαντήλι που σφουγγίζει δάκρυα καλοκαιρινά
εκκρίσεις λανθάνουσας συγκίνησης
Μαρτυρία θανάτου
Ένα ασπρόρουχο που σαβάνωσε μιαν ώρα αδειανή
κάπως απογευματινή
ποίημα που ανεβαίνει τη σκάλα για να σαλτάρει
στο κενό
να χαθεί μαζί με τον ήλιο
στο γέρμα της φωνής που σώπασε μα πάλλεται ακόμα
σε ανεξερεύνητα αισθητήρια
Τραγούδι που υπάρχει μα δεν είναι πια εκεί

1 σχόλιο:

Μπράλιστα!!! είπε...

Το τραγούδι σε όλες τις εκφάνσεις του... Αλήθεια, πως ο εξανθρωπισμός και ο ωμός ρεαλισμός μπορεί να μεταφέρει μια τόσο αόρατη ιδέα όπως το τραγούδι σε μονοπάτια υπερρεαλιστικά που σου προσφέρουν μια μοναδική οικειότητα... Keep walking...