Δευτέρα, Αυγούστου 12, 2013

Δοκιμασίες 1 & 2





Μη νομίζεις πως δε σε βλέπει κανείς
        Ξεφυτρώνουν μάτια στους τοίχους, στα πεζοδρόμια, στην άσφαλτο, πετούν στον αέρα. Όχι μάτια ανθρώπων, ούτε κάμερες μυστικές που λένε. Μάτια κανονικά που κλαίνε καμιά φορά κιόλας. Αλλά και κοιμούνται. Μόνο που ο ύπνος τους αυτός δε συμπίπτει ποτέ. Κάποιο θα μένει ορθάνοιχτο να σε περιμένει. Εσένα και το λάθος σου να νομίσεις πως είσαι μόνος σου. Κι άκουσε κι αυτό τώρα. Δε χρειάζονται στόματα και τίποτε γλώσσες για να σε μαρτυρήσουν. Μια φωνή αρκεί. Μια τόση δα φωνούλα και την πάτησες άσχημα.  Τότε θα αρχίσουν τα κλάματα που λέγαμε πριν.


Τα πράγματα μπαίνουν στον ίσιο δρόμο
         Είχαμε βαρεθεί τις στροφές. Το να οδηγάει κανείς υποφέρεται, δε λέω. Μα στο πίσω κάθισμα δεν περιγράφεται η ταλαιπωρία. Γι’ αυτό με τα δυο σου χέρια έκανες πως κρατάς τάχα το τιμόνι και σε κάθε στροφή τα κινούσες ανάλογα με την πορεία του δρόμου. Ωραία ιδέα! Άρχισαν να σε μιμούνται και οι διπλανοί σου. Κάποιοι γελούν περιπαιχτικά στην αρχή, μα δεν αργούν κι αυτοί να κρατήσουν το τιμόνι τους. Και πως δεν το ‘χεις σκεφτεί μέχρι τώρα; Στην επόμενη στροφή κρατάς σταθερό το τιμόνι κι αφήνεις τους άλλους να παιδεύονται.
 
                                                                                                      Χάρης Βαλδάς

Δεν υπάρχουν σχόλια: