Κυριακή, Σεπτεμβρίου 16, 2012

Μας. Μου.

Η Αθήνα μας είπε η Βασιλική σήμερα. Σου λείπει η Αθήνα μας. Η πόλη αυτή ήταν για χρόνια δεσμός. Γωνιά και μια αγκαλιά άνθρωποι δικοί μου. Όλοι δικοί μου-δικοί μου; Κάπου γύρω στο φόντο μου σίγουρα. Είναι ωραία να 'χεις φόντο. Κάποιοι δίπλα απ'τα χέρια μου. Στα μαλλιά μου. Κάτω απ'το μπαλκόνι μου.

Όταν τελειώνει ένα μας και ένα μου σημαίνει ότι πας σ'ένα σας και σ'ένα σου. Φτάνεις. Και κουβάλησες στο παρόν σου αυτό που ήσουνα μέχρι τώρα. Καινούργιο φρούτο μου, διαχωρίζεσαι αυτόματα, όχι απ'τους άλλους, εσύ πρώτα διαχωρίζεις τον εαυτό σου. Εσείς τούτο κι εσείς τ'άλλο. Κοίτα τους πώς κάνουν...! Κι αντιχούνε τα σίγματα. Και ΣΣΣΣΣ. Καλά, έτσι θα συνεχίσεις;

Θέλω καμιά φορά να κουτρίσω τον αγκώνα του διπλανού και να πώ κάτι τύπου "ντάξει ρε φίλε, μιλάμε...".
Μπα.

Ένας δρόμος, ένα σάντουιτς, ένα ποδήλατο, ένα πρόσωπο, μια εκδρομή, ένα εικοσάευρω, μιά δυσκολία που πέρασε, μιά, δυό, τρείς πιθανότητες. Και μουγκρίζω λίγο-λίγο. Λέω και κανα μου.
Και λέω γέα, γέα, μπιέν σιουρ.

Συνεχίζεται. (Αυτό ήταν απλά μια δοκιμή.)

1 σχόλιο:

αλαφροίσκιωτος είπε...

Πήρε χρόνια στις τσέπες στις πατούσες στον κόρφο Στο τέλος έμαθε να αφήνει τα μ για τους άλλους Δεν είχε χρόνο για χάσιμο πια