τι να διαιρέσω τη θάλασσα
το πηλίκο στο κανατάκι
στα ψέματα δωρίζω σε πελαγίσιες αγκαλιές το υπόλοιπο
γαλάζια χαρτόνια
τα λέω χάρτες
εδώ ο ωκεανός εκεί τα πόδια μου
κάτι με κρατά δεμένο απ' το ένα
βιασύνη στο άλλο
στέκομαι
και θέλω πιτσιρικάς να πω
με τη βεβαιότητα του αποτελέσματος
δεν έχω φωνή για την περίσταση
λυγμούς μονάχα
που έσταξαν σε κόμπους απ' την τσαγιέρα στο τραπέζι
σε ποια λύση οδηγούμαι
το παιδί χάθηκε στη ζέστη του φλυτζανιού
στην αρμύρα του ταξιδιού απάντησα
πατρίδες
εν πλω
ξεβάφουν στ' αλήθεια
2 τον ξύπνησαν:
τι υπέροχη ευαισθησία σ' αυτό το ποίημα...
Καλησπέρα ξάδερρφε. Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος. Ελπίζω τα ανήψια σου να με αφήνουν να επισκέπτομαι πιο συχνά τον ταξιδιάρικο χώρο των ποιημάτων σου.
Οι απέραντοι ωκεανοί των παιδικών μας χρόνων μπορεί να ξεθωριάζουν, να ξεβάφουν, να απομακρύνονται αλλά ποτέ δεν χάνονται. Αυτές οι θύμησες αποτελούν το εφαλτήριο καο το έρεισμα για να συνεχίσουμε να αναπνέουμε, να σκεφτόμαστε, να υπάρχουμε...
Καλή αντάμωση!!!
Σπύρος-Βάσω-Μαρία-(και από δω και στο εξής ΚΑΙ)Μπέμπης.
Δημοσίευση σχολίου