Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2011

ο Τζο το βαγόνι



Δε γνώριζε κανείς για το φόνο
το τελευταίο βαγόνι το έλεγαν Τζο
όση βρωμιά κουβαλούσε στην κοιλιά του
τόση συμπάθεια του είχα
Έβρεχε
γλιστρούσε το κορμί του σε χάδια φθινοπωρινά
δεν ήταν εκεί ο ήλιος να στεγνώνει το χρόνο
Από την πόλη στον κάμπο 17 λεπτά δαμάζοντας το φίδι
στο δέκατο έκτο λεπτό κατέβασα τα παπούτσια μου να συνηθίσουν
τη λάσπη
κι όμως δεν ήρθαν να με βρουν παρά μόνο τα κορδόνια
όταν φτάσαμε
Έχω να δέσω και να δεθώ το λοιπόν
πριν σημάνει επιστροφή
Πίσω στην πόλη γδαρμένα όνειρα στο ποδόμακτρο
του σταθμού
Ούτε ο Τζο συνήθισε τη λάσπη μα είναι ο μόνος που
γνωρίζει

Δεν υπάρχουν σχόλια: