Παρασκευή, Νοεμβρίου 05, 2010

εκ του προχείρου

ένα μολύβι που τσάκισε στον τελευταίο του χορό
*
ένα ποτάμι που έκρυψε με τη φλυαρία του τα λιθάρια που πληγώνουν το
κρουσταλλένιο κορμί του
*
ο χαρταετός που στην ουρά του ανθίζουν μελαγχολικά χαμόγελα
πιτσιρικάδων
*
το καθρεφτάκι που ποτέ δεν είδε τον εαυτό του κι όμως
ξέρει πως γερνά στα μάτια των άλλων
*
ριπές λέξεων σε χάρτινους τοίχους
*
τώρα που το σκοτάδι φτάνει για όλους γατιού βλέμμα
αστράφτει η πείνα μας

2 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

τρυφερό το ζεϊμπέκικο Δημοσθένη
άλλωστε εκεί που αστράφτει η πείνα μας στο λάθος στις μουντζούρες
των πρόχειρων τετραδίων
δεν παραγράφεται ούτε τελίτσα
του σκοταδιού...

αλαφροίσκιωτος είπε...

ούτε τελίτσα... Σ ευχαριστώ για το χορό και για τα παλαμάκια!
..το ίδιο μολύβι