Δευτέρα, Νοεμβρίου 07, 2016

Θα

Όρθιος
Το ενα σου κορμί σκαρφαλώνει στ' άλλο
Και ξανά
Λίγο ακόμα και θα φτάσεις
Σε ζώνες σέλαος
Αλλάζεις χρόνο ολοκληρώνοντας μια στροφή
Σε πορεία υποχρεωτική
Σ' αυτή τη νομιμότητα
Όλοι οι ήλιοι που συναντάς
Μιλούν άλλη γλώσσα από τη δική σου
Οι αχτίδες τους ακατανόητες
Αντανακλούν
Στη διαρκή εναλλαγή της ώρας σου
Θερινή ώρα
Χειμερινή
Ξύλινη ώρα
Χάρτινη
Και ξανά πάλι
Καύση νεκρών ωρών
Με τη στάχτη
(στη μεταφράζω προσεχτικά)
Σου φτιάχνω σκιές στα πρόσωπα
Είμαι ένα παρελθόν σκοτεινό καταπατημένο
(άραγε καταλαβαίνεις;)
Είσαι ένα παρόν που κοιτάζει πίσω
Σε όμορφες λέξεις
"ποίημα"
"ανάμνηση"
(δεν είναι απειλή)
Μα θα τις τινάξω απ' τους λερωμένους μου ώμους

Σάββατο, Νοεμβρίου 05, 2016

σκέψη

Σκέφτηκα
Σύννεφο
Λευκό
Παχύ στα λόγια του
Όσο το σκέφτομαι
Απλώνει
Στο πρόσωπό μου
Το χιόνι
Σιωπή ατόφια
Παγωμένα νεύματα
Στα δάχτυλα
"Ελα"
"Σώπασε"
"Φύγε"
να βάλουμε κάτω αυτά που
δε λέμε
να δούμε ποιος θα μιλήσει πρώτος
σκέφτηκα

Σάββατο, Οκτωβρίου 22, 2016

το πάτωμα




 Το ξύλινο πάτωμα έφτιαχνε ένα ηχητικό αποτύπωμα για κάθε του βήμα. Έχει γεμίσει ίχνη το δωμάτιο. Και συνεχίζει να το γεμίζει ίχνη από τα ανεξέλεγκτα πέρα-δώθε του. Από την πόρτα στο παράθυρο και πάλι πίσω. Είναι κλειδωμένος. Έχει κλειδώσει την πόρτα, έχει πετάξει το κλειδί από το παράθυρο και περπατάει. Το πάτωμα τρίζει. Τα ίχνη σκεπάζουν το ένα το άλλο. Ίσως είναι ένας τρόπος να μην καταλάβει κανείς τη διαδρομή του, σκέφτεται.



Κανείς να μην μπορέσει να μετρήσει με βεβαιότητα τα βήματά του όταν σπάσει την πόρτα. Γιατί κάποιος θα την σπάσει αυτή την πόρτα. Μα και πάλι όλα αυτά τα τριξίματα δε θα μείνουν εκεί. Δε θα προλάβει να τα πάρει ο αέρας που θα μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο. Θα έχουν ήδη απορροφηθεί από τους τοίχους. Θα τα ‘χει σβήσει ο χρόνος που μεσολάβησε. Το πάτωμα θα κρατά το στόμα του κλειστό σχετικά με το συμβάν. Ή μάλλον θα τρίζει γι' άλλα.

Τρίτη, Οκτωβρίου 18, 2016

δραπέτις


"στην επόμενη στροφή"
έτσι είπες
Πήρες ανάσα
και μου 'δωσες αυτό που ζήτησα
Έγινα οδηγός
σ' ένα απόκρυμνο στίχο τσακίστηκα
μόνος
Δε σ' έψαξα καθόλου όμως
Μαζί με το τιμόνι
μου έδωσες και κατάλαβα
τις απαγγελίες
που δραπέτευσες

Δευτέρα, Ιουλίου 18, 2016

εσπεράντο

«Κάποτε έτσι θα φτιάχνονται οι λέξεις»
Είπε και δάγκωσε τη γλώσσα του
κόβοντάς της το κομμάτι
που δεν είχε συμμετοχή
στην εκφορά του λόγου του
ως τα τώρα
Σχηματίστηκαν ένα σωρό γράμματα
σημεία στίξης
ένα καινούριο αλφαβητάρι
εξαπλώθηκε στα πατώματα
Εύκολο να το πει κανείς κόκκινο
Ακόμα πιο εύκολο
να κλείσει τα μάτια
για να μη βλέπει
κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει
χωρίς τη μετάφραση
Κανείς δε μπήκε στον κόπο
κι αυτός δίχως αποδέκτες
πόνεσε σε μια γλώσσα κοινή
όταν όλοι ξέπλεναν τις γυμνές τους
πατούσες
σε άλλα βιβλία