Δευτέρα, Ιουλίου 18, 2016

εσπεράντο

«Κάποτε έτσι θα φτιάχνονται οι λέξεις»
Είπε και δάγκωσε τη γλώσσα του
κόβοντάς της το κομμάτι
που δεν είχε συμμετοχή
στην εκφορά του λόγου του
ως τα τώρα
Σχηματίστηκαν ένα σωρό γράμματα
σημεία στίξης
ένα καινούριο αλφαβητάρι
εξαπλώθηκε στα πατώματα
Εύκολο να το πει κανείς κόκκινο
Ακόμα πιο εύκολο
να κλείσει τα μάτια
για να μη βλέπει
κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει
χωρίς τη μετάφραση
Κανείς δε μπήκε στον κόπο
κι αυτός δίχως αποδέκτες
πόνεσε σε μια γλώσσα κοινή
όταν όλοι ξέπλεναν τις γυμνές τους
πατούσες
σε άλλα βιβλία




Παρασκευή, Ιουλίου 01, 2016

εύπεπτο (σχεδίασμα για την προσεχή συλλογή)

φλύαρες
έναστρες νύχτες
κι αυτά τα περί «πτώσης αστεριών»
μεταφράσεις αβλαβείς
να συνεννοούμαστε
και «κάνε μιαν ευχή»
να μη σου πουν ποιος είσαι
και «κλείσε το στόμα σου»
να πάνε πιο κάτω οι σιωπές
οι αστερόσκονες
οι αμετάφραστες

Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2016

διάφανο


“κρύος αέρας την τύλιξε
και μια μυρωδιά από χώμα κι έρωτα*


Μου φάνηκε
Η γυμνή σιλουέτα του ζ
Χόρευε στο τραπέζι
Ένα παιχνίδι
Με τη ζωή και το θάνατο
Μου φάνηκε
Απ' αυτό το διάφανο απόγευμα
Που με τύλιγε
Δε θα μπορούσε άλλωστε 
Να μη φανεί
Κι είναι ανώφελο πια να κρυφτεί
Οτιδήποτε



*από το διήγημα “οι γουργουλιάνες” της Φωτεινής Βασιλοπούλου και τη συλλογή διηγημάτων
 “για μια χούφτα ζωή” (Γαβριηλίδης 2015)

Σάββατο, Μαΐου 28, 2016

δίκιο


Οι πόλεις κοιμούνται 
κάτω απ τους ανθρώπους

είπες

Σκέπασέ με το λοιπόν
Τους θέλω αυτούς τους άγρυπνους
να τρέχουν στους δρόμους μου

και θα δούμε αν έχεις δίκιο

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2016

ενδιαφέρον

ασφαλείς
συναντήσεις με συμμαθητές
-θα πρέπει να 'ταν ο Γιάννης-
πανεπιστήμιο δεν πήγε
ούτε όπλο έπιασε στα χέρια του
καθώς είχα μάθει
Πήγα να ρωτήσω
-τι κάνεις;-
μα φρόντισα να κρατηθεί
το πράμα
κι άρχισα χωρίς να με ρωτήσει
για τα καμωμένα μου
να λέω
Έμεινε σ' αυτή την ασφάλεια
η συνάντησή μας
Έδειξε ενδιαφέρον βέβαια
μα χωριστήκαμε 
(όπως απόφοιτοι τότε)
ενώ έλεγα ακόμα