μπαστούνι

κάνε πιο 'κει
κρύβεις τον ουρανό από τ' αστέρια
αν
μια φορά τουλάχιστον έμπηγες το μπαστούνι σου στη
λάσπη
θα μπορούσες να δεις
εκείνα που σου ψιθυρίζω από μωρό
τη σιωπή των δέντρων άκουσα κι ας μην τη φτάνω
έχω το κλάμα σου στη χούφτα μου
πεταλούδες φεύγουν απ' τα ακροδάχτυλά μου
για 'κει
διψασμένα για φως τα μάτια που φυτρώνουν στην πλάτη μου
όσα πορτοκάλια πέταξες στα πόδια μου πήγανε χαμένα
σαπίζουν τα χρόνια μας
παραμέρισε λοιπόν να σηκωθώ όρθιος
θα βαστάζει ο ένας τον άλλον

αγένεια

Δεν είναι πολλά τα νερά στην παλάμη μου
όσα έφτυσα χθες καταπίνω σήμερα
ένας μικρός σπόρος που δεν πιάνει πουθενά
Το μεγάλο πουθενά καβάλα στο τίποτα
θα 'πρεπε να γεννιέμαι εκεί ανάμεσα για να 'χω την πολυτέλεια
να πεθάνω έπειτα
Εμένα λοιπόν με πηδά
μια αρκούδα που στα μάτια της βλέπω τηλεόραση
κι επειδή καμιά φορά δακρύζω κιόλας εκείνη θα πρέπει να βλέπει
πελάγη ή βροχές
και βάζει στα πόδια το φόβο της για κάθε τι υδάτινο
Μόνος και κατουρημένος
θα 'πρεπε να γεννιέται έστω ένα ποίημα
κάτι σαν λυγμός σαν κραυγή
για να 'χω την πολυτέλεια η σιωπή να βλασταίνει στη χούφτα μου
ευγενικά

έπειτα

αφή

ο χορός της βροχής
τυλιγμένη στη συννεφιά της η μέρα
όλοι οι λεκέδες στο σκοτεινό μετάξι πηγαίνουν
πάνω και κάτω
δεξιά και αριστερά ως να βρουν μια γωνίτσα να ποτίσουν
μη γελάς
στο πιο μαύρο κομμάτι
ανακάλυψα πως με τα δάχτυλα της πατούσας μου αγγίζω
το πόδι της
Φτάνω πιο πολύ
ίσως αν πέσω απ την καρέκλα
στην πιο γενναία φιγούρα
αγκαλιάσει τη λευκή της σάρκα ο καφές που μου γλίστρησε απ'
τα χέρια
στο στεγνό καταπιόνα μου

γέλα

γεύση

Αντέχουν τα δόντια σου
Δαγκώνεις σφιχτά ένα απ' της νύχτας τα
κλαριά
Αυτό που τυλίγει τους ώμους του βουνού
Κάθε πληγή καρπίζει άστρα
Το ακριβό της βραχιόλι μπλεγμένο στα σαγόνια σου
Ακόμα και να μπορούσες να μιλήσεις θα
μάτωνε η φωνή σου
Οι αρκούδες που μέρωσες με το μέλι σου
παρατάνε
τα κόκκινα ποιήματα στο λευκό χαλί και
πηγαίνουν για ύπνο

ως να γευτείς την άνοιξη που υποπτεύεσαι κάτω από
τους κυνόδοντες

Γενάρης

Είναι κάτω απ τα φύλλα του Γενάρη
Δώδεκα στρώματα γης που δεν έχουν τίποτε
να κρύψουν
Διψούν για μνήμες τα πλεμόνια που ανασαίνουν κάτω
απ'το χώμα
κι έχουν βρει το πιο κατάλληλο κατάλυμα
Στο χειμερινό μου κονάκι
δακρύζουν οι μέρες υγρή μυρωδιά σάπιων αναμνήσεων
κάθε μου βήμα συντρίβει τ' αρρωστημένα
θυμητήρια

και βουλιάζω μαζί τους ακόμα πιο
κάτω
Όλο θα με ραίνουν με φύλλα οι καιροί
Μια αδράνεια ζωής με ταράσσει σα ρεύμα αγέρα που σηκώνει τα
φύλλα σε χορό

Μνήμες μοιράζουν τα γυμνά χέρια μου
σημαδεμένα τραπουλόχαρτα
Μη μου δείξει κανένας τι κρύβουν
Το ίδιο δέντρο τα έχει σημαδέψει πριν πέσουν στην τσόχα για
ύπνο

- ΧΙΙ - (ανεπίδοτο)

ένα σεντόνι σκεπάζει τον κόσμο
όλοι γυμνοί
στο ίδιο κρεβάτι αγγιζόμαστε φανερά ο ένας με τον
άλλον
κρυφά κοιταζόμαστε
έτσι αόρατοι
ανοίγουμε τρύπες διαφυγής ξηλώνοντας το ύφασμα
πότε χωρά το δάχτυλό μας μοναχά
άλλοτε ολόκληρος ο κόσμος ξεφεύγει και μένουμε από κάτω
μονάχοι μας
Όταν ξεφεύγω απ' τις τρύπες των άλλων
ανακαλύπτω έναν ξύλινο ορίζοντα στην άκρη του κρεβατιού και
προσπαθώ να τον πάρω μαζί μου για κείνον
που έμεινε από κάτω
Θα πρέπει να κοιταχτούμε φανερά για να τον
παραδώσω

καρτέρι

άκουσα
τα βήματα τ' ανέμου στο χορτάρι
κι ήθελα να βρω τ' αχνάρια του
Σκύλος μαζί κι αφεντικό χώνω τη μουσούδα μου στης γης
τους λαγόνες και τινάζω
το σβέρκο μου στους ουρανούς
γαβγίζοντας τον αναπάντεχο θρίαμβο στ' αφτιά της
σκανδάλης
Ποιος αδειάζει τις ριπές στις πλάτες της
πολιτείας;
Οι πληγές χορταριάζουν στους τοίχους κι οι
ένοικοι του κόσμου
εκεί επάνω
γυρεύουν απαντήσεις στα σινιάλα των αέρηδων
Τώρα γαβγίζω μπροστά τους
για τους ανέμους που ξεγλιστρούν απ' τα χέρια τους
Τα μάτια μας
μοιράζονται τις διάτρητες τύψεις μας