συμβάν

Μου συνέβη τ' άρωμά σου
ανοιξιάτικη παράκρουση
με ξεβγάζει στ' αβαθή του δωματίου
Τα φώτα χαμηλώνουν ως την ταπείνωση
μα και σκοτάδι δεν είναι
να κρυφτεί κανείς
να πνιγεί
να επιπλεύσει
Είναι καιρός να σταθώ στις μύτες των ποδιών
το συμβάν θα ανεβαίνει απ' τις φτέρνες
να σωθεί
μια έπαρση θα ασφυκτιά στα δάχτυλα
εν είδη θυσίας
Αν μπορούσε να αντλήσει κανείς
απ' αυτόν τον αχαρτογράφητο ωκεανό
Οτιδήποτε
Μια ήπειρος θα αναδυόταν
και με μια τεκτονική αλληλεπίδραση
θα πήγαινε πιο ψηλά η εντύπωση πως είσαι
στο δωμάτιο
να σκεπάσει κάθε άλλο εχθρικό ή φίλιο συμβάν

Επέστρεφε Κ.Π. Καβάφης

δύο

Όταν ο ήλιος βασιλεύει στην πλάτη μου
βρίσκω τη νύχτα να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου
σου πάει ο χειμώνας
στο πάπλωμα χαϊδεύεις τα φτερά της ευχής σου
στη μύτη μου παγώνει η σκέψη σου
 «κοιμήθηκε άραγε ή  μου κρύβεται στα ψιλά γράμματα της
κρεβατοκάμαρας;»
όσο κάνω να φυλάξω στο κομοδίνο τη στιγμή
πηγαίνεις πρώτη στο όνειρο
και περιμένεις να σβήσω το φως

πελάτης

Δίψασα
με όλη μου τη δύναμη
ήρθαν εμποράκοι από τις πίσω σελίδες
με τα χέρια στα πηγάδια των πανταλονιών τους
ανακατεύοντας την τράπουλα
κάτω από το τραπέζι
Αδέξια κολλημένο σε μέτωπα θεών
ένα δυσανάγνωστο αντίτιμο
Σ' ένα βαζάκι καραμέλες είναι τα ρέστα
ενός ολοκαυτώματος
Η γεύση της φωτιάς
Φοβάμαι πως αγόρασα μέχρι πνιγμού
Ένα μάτσο οπισθόφυλλα
σφουγγίζουν τη λύτρωση για δικό τους λογαριασμό
Το χαρτί που κερδίζει θα 'ναι στεγνό
και σηκώνοντάς το
θα 'χω ξεχάσει πως είναι να διψάει κανείς

επιβίωση

σπασμένα τα εργαλεία
πώς να επιβιώσω στο τίποτα
ο αναπνευστήρας
το τραπέζι
κάθε λογής παράθυρο
είχα για να ασχολούμαι ως το τέλος
μα δεν έχω αρχίσει ακόμα
ούτε αέρας
ούτε φαγητό
κανένα φως
-τι ευτυχία-
στα γόνατα ακουμπώ
τους αγκώνες
δυο γεωτρύπανα βρίσκουν ζωή
σε γήινα πηγάδια

και όντως

Ως τις αυγές αγρύπνια Κοριτσίστικα ποιήματα γλιστρούν στο τζάμι ως τα γόνατα των προσευχών Ανασαίνουν οι λέξεις Ροδίζουν τα μάγουλα Ένα μικρό καράβι καπνίζει στο τζάκι το τελευταίο του ταξίδι Όνειρα δέντρων ιδρώνουν στα φύλλα Οι λέξεις λαμπαδιάζουν για να μην τελειώσουν στη σιωπή Και όντως

tea time (η απάντηση)

εν πλω
τι να διαιρέσω τη θάλασσα
το πηλίκο στο κανατάκι
στα ψέματα δωρίζω σε πελαγίσιες αγκαλιές το υπόλοιπο
γαλάζια χαρτόνια
τα λέω χάρτες
εδώ ο ωκεανός εκεί τα πόδια μου

κάτι με κρατά δεμένο απ' το ένα
βιασύνη στο άλλο
στέκομαι

και θέλω πιτσιρικάς να πω
με τη βεβαιότητα του αποτελέσματος

δεν έχω φωνή για την περίσταση
λυγμούς μονάχα
που έσταξαν σε κόμπους απ' την τσαγιέρα στο τραπέζι
σε ποια λύση οδηγούμαι
το παιδί χάθηκε στη ζέστη του φλυτζανιού
στην αρμύρα του ταξιδιού απάντησα
πατρίδες
εν πλω
ξεβάφουν στ' αλήθεια

καινούρια ματαιότητα

από την ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη "τα όνειρα καπνίζουν"
την ευχαριστώ πολύ